บรรดาผู้ฝึกเวทเสน่ห์กดศีรษะลงบนทรวงอกของพวกนางแล้วผลักมาเบียดไปด้วยสีหน้าไม่ยินยอม จินเฟยเหยาก็อยากจะจิ้มตาตนเอง เวทเสแสร้งของเจ้าหมอนี่ร้ายกาจกว่าตนเองแสร้งทำเป็นใสซื่อหลายเท่านัก
สลัดหลุดจากผู้ฝึกเวทเสน่ห์กลุ่มนั้นได้อย่างยากเย็น จินเฟยเหยามองเหรินเซวียนจือที่มีสีหน้าสงบนิ่งแล้วเอ่ยถามว่า “เมื่อครู่มีสตรีมากมายขนาดนั้นยั่วยวนเจ้า ทำไมเจ้าไปพากลับไปสูบพลังให้หมด”
เหรินเซวียนจือมองจินเฟยเหยาด้วยสีหน้าประหลาดใจ “ถ้าข้าสูบพลังของพวกนาง สตรีฝึกวิชาชั่วร้ายที่ทำเรื่องชั่วดูดพลังหยางของบุรุษโดยเฉพาะจะลดลงไปหลายคน เดิมทีจำนวนก็มีไม่มากอยู่แล้ว ถ้าข้ายังไปทำร้ายพวกนางอีก จะหน่วงเหนี่ยวโอกาสการทำเรื่องชั่วช้าไปมากมายเพียงใด ข้าเป็นคนมีหลักการไม่ได้สังหารหมดทุกคน”
ในเวลานี้ ด้านข้างพลันมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณคนหนึ่งเดินมา เขาหยุดอยู่ข้างทางอย่างระมัดระวัง ประสานมือคารวะเหรินเซวียนจือแล้วเอ่ยว่า “คารวะเจ้าเมืองเหริน ข้าเป็นผู้ฝึกวิญญาณที่เพิ่งเข้าเมืองมาใหม่ รอเจ้าเมืองอยู่หลายวันแล้ว”
“มาใหม่? พลังการบำเพ็ญเพียรของเจ้าเพิ่งขั้นฝึกปราณช่วงต้น เพิ่งฝึกบำเพ็ญสินะ” เหรินเซวียนจือหยุดฝีเ
