นเที่ยงธรรมก็เป็นไปไม่ได้ที่จะใจกว้างขนาดนี้ นี่ยังเป็นเพียงแค่คนที่เดินมาบนถนนคนหนึ่ง ถ้ารู้จักกันจะช่วยเหลือถึงเพียงไหน
เหรินเซวียนจือมองผู้บำเพ็ญเซียนคนนี้ แล้วเอ่ยอย่างปลาบปลื้ม “แบบนี้ บนโลกนี้ก็มีผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายเพิ่มขึ้นอีกคน และยังสามารถทำร้ายคนดีได้”
“ในใจเจ้าดำมืดจนถึงขั้นไหน? ข้าไม่เข้าใจเจ้าเลยสักนิด เจ้าช่วยผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายโดยเฉพาะ คิดจะให้โลกนี้มีผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายมากหน่อย ให้พวกเขาทำร้ายคนธรรมดาได้ง่ายๆ หรือ? เจ้าก็ถือว่ากำเนิดในสำนักใหญ่ที่มีชื่อเสียง อีกทั้งตามที่เจ้าว่ามา ตอนนี้ยังอยู่ดีมีสุขในสำนัก การกระทำแปลกประหลาดเกินไปแล้ว เหตุใดจึงมีคนชั่วร้ายขนาดเจ้าได้!” จินเฟยเหยามองเขา รู้สึกว่าไม่เข้าใจคนผู้นี้เลย
เหรินเซวียนจือกลับยิ้มให้จินเฟยเหยา “พลังของคนเพียงคนเดียวนั้นน้อยมาก มีผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายเพิ่มขึ้นหลายคน ต่อให้มีพลังการบำเพ็ญเพียรต่ำ พวกเขาก็กระทำเรื่องผิดมนุษยธรรมได้หลายเรื่อง รวมน้อยกลายเป็นมาก ข้าลำบากเพียงแค่ยกมือ ช่วยพวกเขาอีกแรงเท่านั้น”
จินเฟยเหยายอมรับว่าตนเองเป็นคนเห็นแก่ตัว ไม่เคยคิดจะช่วยใครอีกแรง มอบศิลาวิญญาณและอาวุธเวทให้ผู้อื่นฝึกบำเพ็ญฟรีๆ
