่งขรึม เห็นสิ่งของสีเหลืองเป็นประกายสายหนึ่งถูกลากออกมาจากในเท้า เขาใช้มือขวาวางบนทรวงอกด้านหน้าอย่างรวดเร็ว ทำเป็นมุทรา “กลายเป็นสายลม”
ฟุ่บ ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่ในเงามือสีดำคนนี้กลายเป็นสายลมแล้วหายไปต่อหน้าจินเฟยเหยาอีกครั้ง
“คิดจะลากหยวนอิงของข้าออกมา มีความกล้าไม่เบา ข้ายิ่งรู้สึกสนใจเจ้ามากขึ้นทุกที ถ้าดูดซับเจ้า พลังการบำเพ็ญเพียรของข้าน่าจะเพิ่มขึ้นไม่น้อย” น้ำเสียงของเขาเดือดดาลและแฝงด้วยความยินดีดังมาจากรอบด้าน ราวกับสายลม ทำให้จินเฟยเหยาแยกแยะไม่ได้ว่าตัวเขาอยู่ที่ใด
“หมื่นคมวายุ!” กลางอากาศมีเสียงตวาดหนักๆ ดังมา คิดไม่ถึงว่าลมจะพัดมาจากรอบด้านและรวมตัวกันกลายเป็นพายุหมุนตรงจินเฟยเหยา ลมแต่ละสายใยคือคมวายุอันคมกริบ หมุนวนตรงจินเฟยเหยาคิดจะฉีกกระชากร่างนางออก
ไฟนรกทั่วร่างของจินเฟยเหยาปะทุ สะเก็ดไฟกระเด็นออกจากหมื่นคมวายุ สะเก็ดไฟขนาดเท่าเล็บมือร่วงลงบนพื้นแล้วกลายร่างเป็นมนุษย์ในพริบตา
“เจ้ากลายร่างเป็นวายุได้ ข้าก็กลายร่างเป็นเปลวเพลิงได้ ท่าทางพวกเราสองคนคงจะทำร้ายกันไม่ได้ มีของวิเศษอะไรก็นำออกมาดู ให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาหน่อย” เห็นแบบนี้คงไม่มีทางอื่น จินเฟยเหยาคิด
