เดินวนรอบจินเฟยเหยาพลางคิดวิธีรับมือ
ตัวเขาเองรู้สึกว่าเดินอย่างช้าๆ ทว่าในสายตาของผู้อื่น เขารวดเร็วจนไม่มีแม้แต่เงาตกค้าง
จินเฟยเหยาคิดจะอาศัยประสาทรับกลิ่นและการได้ยินของเทาเที่ยตรวจสอบร่องรอยของเหรินเซวียนจือ แต่จะจับลงมาความเคลื่อนไหวก็ช้าเกินไป ท่าทางฉยงฉีที่เป็นหนึ่งในสี่สัตว์ร้ายก็มิใช่ชนชั้นธรรมดา ระดับความเร็วรวดเร็วเกินไปจริงๆ
จินเฟยเหยามีโทสะในใจ อ้าปากคำรามเสียงดังใส่รอบด้าน เสียงคำรามนี้ไม่ใช่เสียงคำรามธรรมดา คลื่นการโจมตีพุ่งออกมาจากปากของจินเฟยเหยา แม้แต่อากาศก็กระเพื่อมไหว ดังออกไปไกลหลายร้อยจั้ง เนินทรายอันเงียบสงบถูกคลื่นการโจมตีในเสียงคำรามของนางทำให้เกิดพายุทรายกวาดไปรอบด้าน ทิวทัศน์ทะเลทรายโดยรอบเปลี่ยนไปทันที
“คำรามสุ่มสี่สุ่มห้าทำไม! ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ดูสิว่าเทาเที่ยกับฉยงฉีใครจะร้ายกาจกว่ากัน!” เหรินเซวียนจือพลันปรากฏร่าง มองเห็นรางๆ ว่าหูของเขามีโลหิตสดไหลลงมา
เสียงคำรามของจินเฟยเหยาสั่นสะเทือนจนทำให้หูของเขาบาดเจ็บ ถ้ายังให้นางคำรามต่อไปหูไม่หนวกสิแปลก เหรินเซวียนจือตัดสินใจออกมาสู้กับจินเฟยเหยาสักยก สำหรับคนหยาบแบบนี้มีเพียงหลังจากต่อสู้กันจึงเปิดอกพูดคุยก
