าก่อน และยังทำให้ใบหน้าของข้าบาดเจ็บ ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะเป็นฉยงฉีหรือไม่ เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย ใครบอกว่าข้าจะแต่งงานกับเจ้า ข้าไม่ใช่คนโง่ที่จะเป็นของบำรุงให้เจ้า”
เหรินเซวียนจือสูดลมหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง ลดเสียงลงเอ่ยว่า “เจ้าฟังข้าอธิบายก่อน เรื่องที่เจ้าเห็นเมื่อครู่ไม่ใช่แบบนั้น สตรีคนนั้นคิดจะดึงพลังหยางเสริมพลังหยิน แต่ข้ามีร่างฉยงฉี นางย่อมรับการเสริมพลังมากขนาดนี้ไม่ไหวจึงกลายเป็นเช่นนั้น ข้าไม่ได้ทำจริงๆ”
“เจ้าเห็นข้าเป็นเด็กสามขวบหรือ ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีขั้นสร้างฐานคิดจะใช้ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่อย่างเจ้ามาเสริมพลัง? อีกทั้งเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า ข้าไม่สนใจเจ้า เจ้าอย่าคิดจะหลอกข้าเลย รีบออกมานะ พวกเรายังไม่ได้คิดบัญชีกันให้กระจ่าง!” จินเฟยเหยาไม่สนใจว่าเขาจะพูดอะไร พวกเดียวกันอะไร ตัวพรรค์นี้นับเป็นอย่างไรได้!
นิสัยของเทาเที่ยหยาบเถื่อนอย่างยิ่งจริงๆ แม้อยู่ในร่างของสตรีก็ยังมีนิสัยนี้ ข้าเกลียดคนประเภทนี้ที่สุด ดื้อรั้น หลอกยาก ถ้าไม่ถูกนางเห็นตอนข้าดึงพลังหยินก็ดีสิ ตอนนี้สำนึกเสียใจก็ไม่มีประโยชน์ เรื่องสำคัญคือทำอย่างไรจึงทำให้นางคลายโทสะได้ เหรินเซวียนจือ
