ายุหมุนทีละลูก ส่วนในพายุหมุนปรากฏสัตว์ปิศาจที่มีร่างพยัคฆ์และปีกขนาดใหญ่คู่หนึ่ง
เห็นสัตว์ปิศาจตัวนี้เอ่ยคำพูดงงๆ ออกมาโดยไม่ละอาย จินเฟยเหยาจึงเอ่ยถามโดยไม่ไว้หน้า “เจ้าเป็นใคร!”
“ฉยงฉี เหรินเซวียนจือ” เสือมีปีกขนาดใหญ่เอ่ยปาก
“ไปตายเสียเถอะ!” จินเฟยเหยาพุ่งเข้าใส่ ชูกรงเล็บขึ้นตบหัวของเขาอย่างแรง จินเฟยเหยาตบไปกรงเล็บหนึ่งอย่างกะทันหัน
ตบเหรินเซวียนจือคว่ำลงกับพื้นอย่างหนักหน่วง ฉวยโอกาสที่เขายังไม่ได้กลายร่างเป็นสายลมหลบหนีไป จินเฟยเหยาพุ่งขึ้นไปตบท้องเขาอีกหลายครั้ง ตบจนขนปีกปลิวว่อนทั่วท้องนภา สุดท้ายยังกดร่างของเขาไว้ อ้าปากกว้างงับขาขนาดใหญ่ของฉยงฉี
“โฮก!” ให้เทาเที่ยกัดคำหนึ่งหนักหนาสาหัสยิ่ง เจ็บปวดจนเหรินเซวียนจือร้องคำรามออกมาทันที จากนั้นก็ได้ยินเสียงดังกร๊อบ กระดูกขาของเขาถูกจินเฟยเหยากัดหัก
ปีกข้างหนึ่งของเหรินเซวียนจือหายวับไปจากในปากจินเฟยเหยา จากนั้นกลางอากาศมีเสียงด่าทออย่างเดือดดาลของเขาดังมา “เจ้าตัวกินจุ พวกเราเป็นพวกเดียวกันนะ! ข้าตามหาเจ้ามานาน เจ้าทำกับข้าแบบนี้หรือ?”
“ถุย” จินเฟยเหยาถุยขนเสือเต็มปากทางด้านข้างแล้วเอ่ยอย่างเดือดดาล “เจ้าคิดจะสังหารข้
