งห้าสิบจั้งตัวหนึ่งปรากฏตัวขึ้นบนผืนทราย
เทาเที่ยที่ไม่มีเขาอ้าปากกว้างคำราม ดูแล้วน่าขำอยู่บ้าง ที่จริงเขางอกออกมาแล้ว เพียงแต่งอกปีละไม่ถึงครึ่งชุ่น เวลานี้เปลี่ยนร่างให้ใหญ่ขนาดนี้ จึงมองไม่เห็นว่าเขาอยู่ที่ใดใต้ขนยาว
“เจ้าหนู มาเป็นของหวานให้ข้าเถอะ” จินเฟยเหยาส่ายศีรษะ ใช้อุ้งเท้าตบบนโอเอซิส โอเอซิสถูกนางตบทีเดียวจมลึกลงในทรายสิบกว่าจั้ง พริบตาก็ถูกทรายกลบฝังหมด
“เทาเที่ย? เจ้าน่าจะเป็นเทาเที่ยสินะ” ผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษที่ไม่เห็นร่องรอยพลันเอ่ยถามอย่างลังเล
“ทำไม ตอนนี้กลัวแล้ว? แต่ตอนนี้ข้าอารมณ์ไม่ดี ถึงเจ้าร้องจนคอแตกข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไป!” หางของจินเฟยเหยากวาดไปรอบด้าน ตบทรายพุ่งขึ้นสูงหลายสิบจั้ง คำรามทีหนึ่งก็พัดทรายฟุ้งราวกับละอองธุลี
“แต่งงานกับข้าเถอะ!” พลันมีเสียงผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษคนนั้นดังมาจากในทรายอย่างยินดี
“หา? หืม?” จินเฟยเหยางุนงง
“ในโลกนี้ไม่มีใครเหมาะสมกันมากเท่าเราสองคนอีกแล้ว ข้ามาจากโลกวิญญาณไท่สือเพื่อตามหาเจ้าโดยเฉพาะ” ในฝุ่นทรายปรากฏเงาร่างสูงห้าสิบกว่าจั้งเช่นเดียวกัน ทว่าปะปนอยู่ในฝุ่นทรายจนมองเห็นไม่ชัดเจน ในเวลานี้ ฝุ่นทรายพลันแยกออกเองและรวมเป็นพ
