“สหายเซียนจิน นี่คือ…” อู๋ปอมองกบสีขาวตัวเล็กๆ บนร่าง ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ใครจะเลี้ยงกบมากมายขนาดนี้
พอมองดูอย่างละเอียด เขาพลันสงสัย เขาไม่เคยเห็นกบสีขาวสายพันธุ์นี้มาก่อน ถึงรูปร่างภายนอกจะดูเหมือนกบธรรมดา แต่สีผิวดูเหมือนกบเสวี่ยรุ่นนิดหน่อย แต่บนหัวของกบเสวี่ยรุ่นกลับไม่มีมุกล้ำค่า นี่เป็นกบอะไรกันแน่ เหตุใดที่นี่จึงมีมากมายนัก?
เสี่ยวหงต้มน้ำเสร็จจึงชงชามาให้ ทว่าที่นี่ไม่มีแม้แต่โต๊ะ เสี่ยวหงเห็นด้านข้างมีก้อนหินจึงนำถ้วยชาที่ทำจากกระบอกไม้ไผ่วางบนก้อนหินแล้วเดินตัวปลิวจากไป
เนื่องจากปกติใช้สัตว์ภูติโจมตีบ่อยๆ ความสนใจของอู๋ปอจึงอยู่บนร่างกบตัวเล็กๆ สีขาวพวกนี้ ส่วนจินเฟยเหยาหลุบตาลงมองถ้วยชาไม้ไผ่ นางรู้ว่าตนเองไม่ได้เตรียมใบชาไว้ ไม่รู้ว่าเสี่ยวหงเก็บใบไม้ที่ลอยอยู่ในกระบอกไม้ไผ่มาจากที่ใด
แต่นางไม่สนใจมากความ ยกถ้วยชาไม้ไผ่ขึ้นยิ้มพลางเอ่ย “สหายเซียนอู๋ เชิญดื่มชา”
“อ้อ ขอบคุณ” อู๋ปอหยิบถ้วยชาไม้ไผ่ขึ้นดื่มเบาๆ คำหนึ่ง จินเฟยเหยามองท่าทางของเขา ไม่มีอะไรผิดปกติเลยสักนิด จึงก้มหน้าลงมองถ้วยชาในมือของตนเองในนั้นมีใบไม้สีเขียวสามใบลอยอยู่ เป็นใบไม้ของต้นไม้สองต
