้นหลังกระท่อม ส่วนน้ำชามีสีเหลืองทองงดงาม คิดไม่ถึงว่าจะต้มออกมาได้แบบนี้
“ชาดี คิดไม่ถึงว่าสหายเซียนจินจะมีน้ำชาเลิศรสถึงปานนี้” หลังจากอู๋ปอดื่มคำหนึ่ง อดชมเชยไม่ได้
“ชาหยาบในภูเขา สหายเซียนอู๋ชมเกินไปแล้ว” จินเฟยเหยาสงสัยขึ้นมา หรือว่าใบของต้นไม้ต้นนี้อร่อยจริงๆ? ดังนั้นนางจึงชิมคำหนึ่งแล้วคิ้วขมวดทันที นี่มันขยะอะไร ขมแทบตาย เป็นคำชมตามมารยาทจริงๆ คิดไม่ถึงว่าข้าจะถือเป็นจริงเป็นจัง
จินเฟยเหยาวางถ้วยชาลงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “สหายเซียนอู๋ พวกเรามาสนทนาหัวข้อเมื่อครู่ต่อเถอะ”
“จริงด้วย” อู๋ปอได้สติคืนมาจากความขมรุนแรง วางถ้วยชาในมือลงบนก้อนหินด้านข้าง จากนั้นเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “สหายเซียนจิน ไม่ทราบว่าสนใจสำนักเทียนตี้ของเราหรือไม่?”
มาเพื่อเชิญข้าไปเป็นผู้อาวุโสจริงๆ ด้วย เจ้าพวกนี้มีความกล้าจริงๆ ถึงกับกล้ารั้งข้าไว้เป็นผู้อาวุโส จินเฟยเหยาแอบคิดในใจ จากนั้นเงยหน้าขึ้นเอ่ยกับอู๋ปอ “ขอบคุณความหวังดีของสหายเซียนอู๋ ข้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระจนเคยชินเสียแล้ว ไม่คิดจะเข้าสำนัก”
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าสำนักเทียนตี้จงใจคิดจะรั้งตนเองไว้หรือคิดจะให้ตนเองเป็นผู้อาวุโสจริงๆ ต่อไปจะได้รับใช้สำนัก
