พูด ข้ายังไม่รู้จักสิ่งของแบบนี้เลย” จินเฟยเหยามองเขาแวบหนึ่ง เอ่ยวาจาเรียบๆ
“อาศัยประสบการณ์ในการเลี้ยงสัตว์ภูติมาแปดร้อยปีของข้า มันไม่ยินยอมให้พวกเราพาลูกๆ ของมันไป อีกทั้ง คิดไม่ถึงว่าท่านไม่ได้ทำสัญญาโลหิตกับไท่จื่อโซ่วตัวใหญ่ ไม่เช่นนั้นขอเพียงออกคำสั่ง ต่อให้มันไม่ยินยอมก็ต้องมอบลูกๆ ออกมาอย่างเชื่อฟัง” ถึงอย่างไรอู๋ปอก็เป็นผู้อาวุโสของสำนักเทียนตี้ เคยสัมผัสกับสัตว์ภูติมามาก จึงสามารถเดาความคิดของสัตว์ภูติได้จากกิริยาท่าทาง การกระทำของต้านิวทำให้เขารู้สึกลำบากใจ
ในเวลานี้ เขาก็สังเกตเห็นว่าด้านข้างยังมีไท่จื่อโซ่วที่โตเต็มวัยอีกตัว เวลานี้ก็ขยายขนาดเป็นสามจั้งกว่า ส่งเสียงร้องใส่ไท่จื่อโซ่วที่ร่ำไห้ไม่หยุด อู๋ปอเดาว่านี่คงเป็นตัวผู้ ใช้กำลังสั่งให้ตัวเมียยอมมอบลูกๆ ออกมา
ความจริงเป็นเช่นนี้จริงๆ ทว่าผลลัพธ์กลับเหนือความคาดหมายของเขา ไท่จื่อโซ่วที่กำลังร่ำไห้ตัวนั้นพลันยืนขึ้น ใช้ขาหน้าตบไท่จื่อโซ่วตัวผู้ลอยออกไปจากพื้นที่มิติกระแทกลงบนก้อนหินอย่างหนักหน่วงทันที จากนั้นมันก็นั่งลงอีกแล้วร่ำไห้ต่อ
อู๋ปอได้แต่มองจินเฟยเหยา ส่วนจินเฟยเหยาก็มองมาด้วยสีหน้าน่าเกลียดและเอ่ยว่า “สห
