กเทียนตี้
ส่วนจินเฟยเหยาก็รู้สึกว่าสามารถจัดการลูกสัตว์มากมายขนาดนี้ได้เป็นเรื่องดี ไม่เช่นนั้นเจ้าพวกนี้กินเก่งออกอย่างนั้น มิกินจนข้าต้องแขวนคอตายหรือ
คิดเสียดิบดี ทว่าจินเฟยเหยากลับมองข้ามกบตัวหนึ่งไป ต้านิวยืนโดยมีไท่จื่อโซ่วเล็กๆ เต็มตัวอยู่ไม่ไกลนัก ฟังพวกเขาสองคนเจรจาแลกเปลี่ยนอย่างสงบนิ่ง มองทั้งสองคนหารือกันเสร็จเรียบร้อยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทั้งยังยกถ้วยชาขึ้นดื่มน้ำขมๆ หนึ่งอึก หลังจากหัวเราะอย่างขมขื่นแล้ว มันก็ทำวีรกรรมอันยิ่งใหญ่เพื่อปกป้องลูกๆ
เห็นต้านิวขยายร่างใหญ่ขึ้น เรือนร่างสูงสามจั้งกว่า นั่งลงกับพื้นและเริ่มร่ำไห้ พอไท่จื่อโซ่วทั้งหมดได้ยินเสียงร้องไห้ของมัน ทุกตัวก็มารวมกันอยู่บนหลังมัน กระพริบดวงตาโตด้วยท่าทางน่าสงสาร ภาพความเศร้าสลดของการพรากจากชั่วนิรันดร์ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอู๋ปอ
อู๋ปอมองต้านิวร่ำไห้อย่างหนัก หยาดน้ำตาร่วงลงมาราวกับอ่างล้างหน้า จึงถามจินเฟยเหยาที่มีสีหน้าไร้ความรู้สึกทางด้านข้างว่า “สหายเซียนจิน หรือว่าในไท่จื่อโซ่วของท่านจะมีวิญญาณมนุษย์?”
“จะเป็นไปได้อย่างไร สหายเซียนอู๋ ท่านคิดมากเกินไปแล้ว ข้าจะใช้เวทชั่วร้ายชนิดนี้ได้อย่างไร ถ้าท่านไม่ได้
