สหายเซียนจิน สำนักเทียนตี้เราสามารถช่วยท่านดูแลไท่จื่อโซ่วพวกนี้ได้”
“ดียิ่งนัก” จินเฟยเหยาปรบมืออย่างยินดี “ข้าไม่ต้องการมากมาย ตัวละห้าร้อยศิลาวิญญาณชั้นกลาง นำตานสัตว์ปิศาจมาแลกก็ได้ ถึงอย่างไรสิ่งที่พวกท่านมีคือสัตว์ภูติ น่าจะมีตานสัตว์ปิศาจมากจนไม่มีที่ไว้”
“ต้องจ่ายศิลาวิญญาณ?” อู๋ปอมองจินเฟยเหยา เอ่ยถามอย่างกลัดกลุ้ม
จินเฟยเหยาก็มองเขา “ลูกสัตว์ภูติขั้นสามนะ จะเอาไปฟรีๆ หรือ? อีกทั้งเอาไปแล้วข้าจะจากไปทันที…”
อู๋ปอแอบคำนวณดู สองร้อยหกสิบแปดตัวก็เป็นศิลาวิญญาณชั้นกลางหนึ่งแสนกว่าก้อน ถึงอย่างไรก็ไม่ได้ควักกระเป๋าตัวเอง อีกทั้งยังบอกว่าสามารถนำตานสัตว์ปิศาจมาแลกเปลี่ยนได้ อย่างอื่นไม่มี แต่ตานสัตว์ปิศาจในห้องเก็บของสำนักมีอยู่มากมาย ถือว่าทำความสะอาดห้องเก็บของ
“ก็ได้ พวกเราตกลงตามนี้”
“ไม่มีปัญหา มือข้างหนึ่งถือศิลาวิญญาณมืออีกข้างหนึ่งถือกบ จากนั้นข้าจะไปทันที”
เรื่องนี้เจรจากันเรียบร้อยทันที อู๋ปอรู้สึกว่าตนเองไม่ได้ขาดทุน สามารถทำให้จินเฟยเหยาจากไปได้ ทั้งยังซื้อไท่จื่อโซ่วเกือบสองร้อยกว่าตัวได้ในราคาถูก ถ้าความเป็นมาไม่ธรรมดาอย่างที่นางบอกจริงๆ ก็ถือว่าเป็นบุญของสำนั
