ระทำเลวร้ายเกินไป เมื่อเทียบกันแล้วตนเองดูเหมือนยังพอไหว
คิดถึงตรงนี้จินเฟยเหยาพลันเกิดความคิดขึ้น ทำไมตนเองไม่ไปโลกหนานเฟิง ที่นั่นความชั่วร้ายเป็นใหญ่ ถึงตนเองจะไม่ถือว่าเลวร้ายนัก แต่ก็สามารถเดินบนถนนได้อย่างเปิดเผย ไม่ถูกผู้บำเพ็ญเซียนก้าวออกมาบอกว่าตนเองเป็นภัยต่อปวงชน
มิน่าเล่าโลกวิญญาณหนานเฟิงจึงเต็มไปด้วยผู้ฝึกวิชาชั่วร้าย คาดว่าเป็นคนประเภทเดียวกันจึงมารวมอยู่ด้วยกัน รวมตัวกันมากเข้า สำนักอันเที่ยงธรรมก็ไม่กล้าล้อมปราบพวกเขาง่ายๆ
พลิกซื่อเต้าจิงอ่านจนจบ พวกสัตว์หลัวซิงก็กินกันใกล้จะหมดแล้ว สัตว์ปิศาจสามตัวกลายเป็นโครงกระดูก จินเฟยเหยาเตะกระดูกลงในน้ำพิษ แล้วพูดกับบรรดาสัตว์ภูติที่ท้องกลมดิก ในดวงตาทอประกายความสุข “พวกเจ้ากลับไปเถอะ จำไว้ว่าอย่าเปิดเผยที่อยู่ของข้าเด็ดขาด”
บรรดาสัตว์ภูติพร้อมใจกันพยักหน้ารับ พวกมันไม่อยากสูญเสียสถานที่เปลี่ยนรสชาติอาหารไป กินเนื้อสัตว์ปิศาจที่สดใหม่มากๆ เข้าจึงพบว่าสิ่งที่ผ่านการแปรรูปแล้วอย่างอาหารสัตว์รสชาติแย่จริงๆ
จินเฟยเหยามองส่งพวกมันจากไปแล้วกลับมาที่เกาะลอยได้ พั่งจื่อยังบรรจุศิลาวิญญาณชั้นล่างในสระน้ำด้วยสีหน้าไม่ได้รับความเป็นธรรม จิน
