ในร่างสัตว์ ยันต์ซ่อนกายมีประโยชน์มาก ต้องวาดเยอะๆ จึงสามารถใช้ได้จนถึงเทือกเขาอูอวิ๋น ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงวางแผนว่าวาดยันต์ได้เพียงพอจึงออกไปจากถ้ำเล็กๆ แห่งนี้
คิดจะใช้กรงเล็บสัตว์วาดยันต์ไม่ใช่เรื่องง่าย จินเฟยเหยาหลั่งเหงื่อโซมกาย ใช้พลังวิญญาณดูดพู่กันไว้บนอุ้งเท้า จึงสามารถฝืนควบคุมมันให้วาดแผนภาพบนกระดาษยันต์ได้ นางปาดเหงื่อบนศีรษะและถอนหายใจยาว มองยันต์ซ่อนกายที่วาดได้สำเร็จในมือ รู้สึกว่าตนเองช่างมีความสามารถจริงๆ สามารถใช้อุ้งเท้าสัตว์วาดยันต์ได้
คิดๆ ดูแล้วมีผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนมากที่แค่วาดยันต์ใบหนึ่งก็ยากลำบากและล้มเหลวจนถึงที่สุด แต่นางกลับใช้กรงเล็บอูมๆ วาดยันต์ออกมา สามารถบอกว่าตนเองเป็นอัจฉริยะได้ใช่หรือไม่?
ครึ่งเดือนต่อมา กลางเวิ้งภูเขามีการกระเพื่อมของพลังวิญญาณและมีสายลมพัดมา จินเฟยเหยานั่งซ่อนกายบนพรมบินอย่างกระหยิ่มใจ เหนือศีรษะมีร่ม ด้านหลังมีหมอนอิง เหาะไปเทือกเขาอูอวิ๋นแบบสุขสบายยิ่ง
