พึมพำ “มีสัตว์ปิศาจขั้นสามตัวหนึ่ง จิตสังหารก็ไม่มี หรือว่าเมื่อครู่มีผู้อาวุโสกำลังใช้ของวิเศษ?”
ผู้บำเพ็ญเซียนคนนี้หาอยู่นานก็ไม่พบอะไรจึงได้แต่เหาะจากไปด้วยความงุนงง
ส่วนจินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมองตลอดจนเขาจากไปจึงโล่งอก จริงเสียด้วย เกาะลอยได้ใหญ่เกินไป ใช้แล้วมีการกระเพื่อมของพลังวิญญาณมาก ที่นี่มีคนไปมาไม่ค่อยสะดวกจริงๆ
พอคิดถึงเรื่องนี้ นางก็นึกถึงมุกเทียนจี้ของปู้จื้อโหยว ของสิ่งนั้นใช้ง่าย พริบตาคนก็หายไป ถ้าเกาะลอยได้เป็นมุกเทียนจี้ก็ดีสิ ตนเองยังจำเป็นต้องหาที่ซ่อนกาย อยู่ที่โลกระดับเทพก็สามารถซ่อนตัวอยู่ในมุกเทียนจี้ฝึกบำเพ็ญจนถึงขั้นกำเนิดใหม่ได้
อีกทั้งไปโลกระดับเทพก็ไม่ได้พื้นที่มิติอื่นๆ มา ตนเองยังกลายร่างเป็นสัตว์อีก นี่หมายความว่าอย่างไร!
จินเฟยเหยาส่ายศีรษะ หาก้อนหินที่ยื่นออกมาจากตัวภูเขา ใช้กรงเล็บที่นางหลอมจนคมกริบขุดรูเล็กๆ กว้างหนึ่งฉื่อด้านล่าง แล้วมุดเข้าไปขุดด้านในเป็นถ้ำภูเขาเล็กๆ กว้างหนึ่งจั้ง
ในถ้ำภูเขาโทรมๆ แห่งนี้เกิดเรื่องที่ทำให้คนหมดวาจาขึ้น
สุนัขสีดำตัวหนึ่งใช้อุ้งเท้าถือพู่กันวิญญาณ วางกระดาษลงบนก้อนหินราบเรียบ ตั้งใจวาดยันต์ซ่อนกาย ตอนนี้อยู่
