รือของตนเอง หลังปิดประตูก็เห็นสุนัขสีดำตามมาด้วย มันนั่งอยู่บนพื้นกระดานกับสัตว์ทุกตัวและมองนางอย่างน่าสงสาร
“เจ้าเป็นสัตว์ภูติของใครกันแน่ เพราะเหตุใดจึงตามข้ามาตลอด” ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีตั้งใจจะใช้เวทภาษาวิญญาณพูดคุยกับนาง แต่จินเฟยเหยากลับไม่ให้ความร่วมมือ พยายามหลบนางอย่างสุดชีวิต สัตว์หลัวซิงและสัตว์ปิศาจอื่นๆ อีกหลายตัวยื่นกรงเล็บมาตบนาง บีบคั้นจนจินเฟยเหยาต้องมุดเข้าไปใต้เตียงในห้อง เป็นตายก็ไม่ยอมออกมา
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีถอนหายใจ ได้แต่เอ่ยว่า “พวกเจ้าอยู่ที่นี่นะ ข้าจะออกไปสอบถามหน่อยว่าเป็นสัตว์ภูติใคร คิดไม่ถึงว่าจะทิ้งสะเปะสะปะไว้ข้างนอก”
ประตูปิดลง จินเฟยเหยาก็กางหูมุดออกมาจากใต้เตียง นางเพิ่งออกมาก็มีสัตว์ภูติเจ็ดแปดตัวมาล้อมไว้โดยมีสัตว์หลัวซิงเป็นผู้นำ คิดจะสั่งสอนสัตว์ที่มาจากภายนอกสักหน่อย
“ข้าเคยบอกแล้วว่าจะจัดการพวกเจ้า” ท่าทางน่าสงสารของจินเฟยเหยาเมื่อครู่หายไปจนเกลี้ยง อ้าปากแยกเขี้ยวไอปิศาจทะลักออกมาเล็กน้อย
ไอปิศาจของเทาเที่ยลอยออกมา พวกสัตว์หลัวซิงตะลึงงันทันที จากนั้นเห็นสุนัขสีดำตัวนี้กระโดดขึ้นทุบตีพวกมัน จินเฟยเหยารู้ว่าสัตว์ภูติเหล่านี้ต้องเจอเ
