ลักในการโจมตี พี่หลง[1]ต่างหากที่เป็นยอดฝีมือในการโจมตีของเจ้านาย พวกเราไม่ได้กินคน”
“พี่หลงขั้นแปดแล้ว ร้ายกาจยิ่ง ติดตามอยู่ข้างกายของเจ้านายตลอด”
“ใช่ ต่อให้พวกเรากินคน ก็ได้แต่กินผู้บำเพ็ญเซียนที่ถูกสังหารแล้ว ไม่มีคนรู้หรอก” เสียงเล็กๆ ดังมา ทำให้สัตว์ภูติทุกตัวหันไปมองมัน
ที่แท้เป็นนกสือกงขั้นห้าตัวหนึ่ง มันกำลังเคี้ยวปากเอ่ยอย่างตื่นเต้น “ข้าชอบกินดวงตา ถ้าพาผู้บำเพ็ญเซียนดูแลเรือคนนั้นมาและกินเขาได้ก็ดี”
“หุบปาก!” สัตว์หลัวซิงใช้อุ้งเท้าตบนกสือกง สัตว์ภูติอื่นๆ ก็พุ่งเข้าไปและฉวยโอกาสทุบตีมันหนึ่งยก
จินเฟยเหยาเห็นฉากนี้ก็ทอดถอนใจ ดูสิ สัตว์ภูติที่เคยทำสัญญาโลหิตนั้นไม่เหมือนกัน ไม่ว่าเมื่อไรก็คิดถึงผลประโยชน์ของเจ้านายเป็นอันดับแรก นึกถึงสัตว์ภูติที่ตนเองเลี้ยง ถ้าเจอแบบนี้ต้องแอบว่าร้ายตนเองไม่น้อย ทั้งยังมีสีหน้าดูแคลนแน่
“ทุกตัวหยุด พวกเจ้าทุบตีมันไปก็ไร้ประโยชน์ ถึงอย่างไรข้าก็ไม่สนใจว่าเจ้านายของพวกเจ้าจะเป็นผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายหรือไม่” จินเฟยเหยาตวาดใส่พวกมันและเอ่ยต่อด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ข้าอยู่ที่นี่ไม่นานหรอก หลังจากลงเรือข้าจะจากไป ระหว่างนี้ถ้าพวกเจ้าเอาเรื่องข้า
