ไปบอกลี่เหนียง ข้าจะกินทั้งเจ้านายและพวกเจ้าพร้อมกัน”
ในดวงตาสุนัขของนางเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร ไอแห่งความดุร้ายที่กินคนมานับไม่ถ้วนทำให้สัตว์ภูติเหล่านี้รู้สึกหวาดกลัวทันที เจ้านี่อันตรายเกินไป ต้องปกป้องเจ้านายไม่ให้ถูกมันกิน
จินเฟยเหยาเห็นพวกมันรู้จักสถานการณ์ก็พยักหน้า ขณะกำลังคิดจะพูดอะไรก็รู้สึกว่านอกประตูมีคน นางรีบมุดเข้าไปใต้เตียง
จากนั้นก็เห็นลี่เหนียงผลักประตูเข้ามา นางเห็นสัตว์ภูติทั้งหมดของตนเองยืนเป็นแถวอยู่หน้าเตียง ส่วนสุนัขสีดำตัวนั้นซ่อนตัวอยู่ด้านล่างและโผล่หัวเล็กๆ ออกมามองนาง สุนัขสีดำตัวเล็กยังร้องหงิงๆ อย่างน่าสงสาร มีท่าทางเสียใจที่ถูกสัตว์ภูติรังแก
ลี่เหนียงชี้สัตว์ภูติของตนเองแล้วเอ่ยอย่างจนใจ “ทำไมพวกเจ้าจึงเป็นแบบนี้ คิดไม่ถึงว่าจะรังแกมัน”
บรรดาสัตว์ภูติได้รับความไม่เป็นธรรมสุดขีด ใครรังแกใครกันแน่! ร้ายกาจขนาดนั้นยังแสร้งทำท่าน่าสงสาร
“ด้านนอกมีผู้บำเพ็ญเซียนมากมาย ข้าสอบถามไปทั่วก็ไม่ได้ข่าวคราว เจ้าอยู่กับข้าที่นี่ก่อนดีกว่า เจ้าตัวน้อยที่น่าสงสาร หวาดกลัวจนกลายเป็นเช่นนี้” ลี่เหนียงถลึงตาใส่พวกสัตว์หลัวซิงหลายครั้งและบริภาษเสียงเข้มงวด “ถ้าพวกเจ้ารังแกมันอีก
