ข้าจะให้พวกเจ้าได้เห็นดี” บรรดาสัตว์ภูติก้มหน้าลงอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม มีความทุกข์ก็บอกออกมาไม่ได้ เศร้าสลดอย่างหนัก
จากนั้นลี่เหนียงก็หยิบถุงเล็กๆ ออกมาจากถุงเฉียนคุน ล้วงสิ่งของขนาดลูกเหอเทาออกมาจากด้านใน สัตว์ภูติตัวใหญ่ให้สองเม็ด ตัวเล็กให้เม็ดหนึ่ง
สิ่งใด หรือว่าเป็นอาหารสัตว์? ข้าไม่สนใจหรอก จินเฟยเหยาเห็นพวกมันกินอาหารหมดอย่างดีอกดีใจก็หดหัวกลับเข้าไป
แต่ลี่เหนียงที่รักและห่วงใยสัตว์ภูติจะลืมนางได้อย่างไร จึงนำอาหารสัตว์วางบนพื้นและเอ่ยด้วยรอยยิ้มแฉ่ง “หมาน้อย นี่ให้เจ้า อร่อยนะ”
จินเฟยเหยาหลบอยู่ด้านล่างไม่ส่งเสียง ลี่เหนียงก็ไม่บีบบังคับให้ออกมากิน นางเดาว่าสุนัขวิญญาณตัวนี้ต้องเคยได้รับบาดแผล อย่างเช่นถูกเจ้านายทอดทิ้งหรือเจ้านายตายจึงหวาดระแวงคนอื่นอย่างหนัก ถ้าจะรับเลี้ยงมันต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป
เวลานี้ภายนอกมีเสียงเคาะประตูดังมา “ศิษย์พี่ อาจารย์อาเรียกท่านไปพบ”
“มาแล้ว” ลี่เหนียงตอบรับ ปิดประตูแล้วเดินออกไป
พอนางไป จินเฟยเหยาก็วิ่งออกมา ใช้กรงเล็บเขี่ยอาหารสัตว์เม็ดนี้ ไม่มีความคิดจะกินเลยสักนิด
สัตว์ภูติสิบกว่าตัวมองนางอย่างน้ำลายไหล นกสือกงยังจุปากกลืนน้ำลาย “น
