ี่เป็นอาหารที่ทำจากเนื้อสัตว์ รสชาติดียิ่ง น่าเสียดายที่พวกเราได้กินวันละหนึ่งถึงสองเม็ดเท่านั้น เจ้ารีบกินเถอะ วางไว้นานจะไม่อร่อย”
จินเฟยเหยากลอกตาใส่มัน “ไม่ใช่อาหารเพิ่งปรุงเสร็จที่วางไว้นานจะเย็นชืดเสียหน่อย เห็นได้ชัดว่าหลอมเป็นอาหารแห้ง มีอะไรน่าอร่อยกัน หรือว่าลี่เหนียงไม่เคยให้พวกเจ้ากินอิ่ม?”
“กินอิ่ม? นั่นต้องใช้เนื้อสัตว์มากเพียงใด เจ้านายล่าสังหารสัตว์ปิศาจแล้วต้องให้พี่หลงกินก่อน ส่วนที่เหลือยังต้องหลอมเป็นอาหารสัตว์ ไม่มีส่วนเกินมาให้พวกเรา” สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณเหล่านี้เอ่ยด้วยสีหน้าอิจฉา
จินเฟยเหยาเหงื่อตกด้วยความอับอาย ลี่เหนียงยากจนขนาดนี้ยังเลี้ยงสัตว์ภูติเยอะแยะ นางตั้งใจจะนำเนื้อสัตว์ออกมาให้พวกมันกิน ทว่าทั้งหมดอยู่ในเกาะลอยได้ ที่นี่ไม่มีพื้นที่สิบหมู่ให้วางเกาะเล็กๆ นางจึงได้แต่ผลักอาหารสัตว์เม็ดนั้นมาถึงเบื้องหน้าพวกมัน “ข้าไม่กิน พวกเจ้ากินเถอะ”
“ลูกพี่ ท่านเอาอาหารให้พวกเราแล้วท่านจะกินอะไร คงไม่ได้คิดจะกินพวกเรานะ” นกสือกงกลืนน้ำลาย เอ่ยถามโดยไม่คิด
เห็นท่าทางของมัน จินเฟยเหยาก็รู้สึกว่าเหตุใดคำพูดของเจ้านี่จึงคุ้นหูขนาดนี้ ฟังน้ำเสียงและเนื้อหาแล้ววอนโดนอัดมาก
