จินเฟยเหยาลุกขึ้นนั่ง ล้วงเข้าไปในแถบผ้าตรงหน้าอก หยิบตานสัตว์ปิศาจขั้นห้าเม็ดหนึ่งโยนใส่ปาก ภายใต้สายตาตกตะลึงของสัตว์ภูติเหล่านี้ นางเอ่ยอย่างวางมาด “นอกจากตานสัตว์ปิศาจและเนื้อมนุษย์ ข้าไม่กินอาหารอื่นๆ”
“ยอดเยี่ยมยิ่ง!” บรรดาสัตว์ภูติของลี่เหนียงดวงตาเป็นประกาย มองจินเฟยเหยาด้วยสีหน้าชื่นชมบูชา สุนัขสีดำตัวนี้เป็นราชันในหมู่สัตว์จริงๆ
จินเฟยเหยาสูดจมูกแล้วเหล่มองพวกมัน รู้สึกเห็นใจตนเองที่ตอนนี้ได้แต่รับความชื่นชมบูชาจากสัตว์ เห็นพวกมันจับจ้องอาหารสัตว์เม็ดนั้นอย่างน่าสงสาร นางก็ครุ่นคิดว่าในเมื่อเป็นลูกพี่ สมควรจะให้ผลประโยชน์แก่เจ้าพวกนี้สักหน่อยหรือไม่ อย่างน้อยก็ให้พวกมันได้กินอิ่มสักครั้ง ลี่เหนียงคนนี้ยากจนและยังต้องเลี้ยงสัตว์ภูติมากมาย
…………………………….
[1] หลงคำนี้ พ้องเสียงกับคำว่าหลงที่เป็นชื่อของจอมมารหลง แต่เขียนคนละแบบและมีความหมายคนละอย่างกัน
