โง่ด้านหลังน่ะ เจ้าตามพวกเรามาทำไม?” สัตว์หลัวซิงที่มีขนาดใหญ่ที่สุดซึ่งเดินอยู่ข้างหน้าพลันหันหน้ามาเอ่ยถามจินเฟยเหยา
ที่มันใช้คือภาษาสัตว์ ผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ ฟังไม่เข้าใจจึงไม่รู้สึกประหลาดใจ จินเฟยเหยากระพริบตา ไม่กล้าเปล่งอานุภาพของเทาเที่ยออกมา ที่นี่มีผู้บำเพ็ญเซียนมากมาย ถ้าถูกพบเห็นต้องกลายเป็นหนังสัตว์แน่
นางหดคอแสดงท่าทางขลาดกลัวออกมา “ข้าเร่ร่อนอยู่ตัวเดียวมานาน เห็นพวกเจ้าครึกครื้นแบบนี้ อดเดินตามมาไม่ได้ พวกเจ้าอย่าไล่ข้าไป ข้าทำอะไรไม่เป็นเลย”
สัตว์หลัวซิงเชิดหน้าขึ้นอย่างวางอำนาจและแยกเขี้ยวแหลมคมใส่จินเฟยเหยา ส่วนจินเฟยเหยากลับก้มหัวลงทำท่าทางน่าสงสาร บวกกับตอนนี้ฝีมือในการเสแสร้งของนางเก่งกาจยิ่ง ทั้งยังทำท่าสั่นไปทั้งตัวออกมาอีก
สัตว์หลัวซิงขั้นหกตัวนี้เห็นท่าทางของนางก็พึงพอใจอย่างยิ่ง จึงไม่เอ่ยวาจามากความอีก เดินติดตามเจ้านายไปอย่างกระหยิ่มใจ
จินเฟยเหยามองท่าทางของมันแล้วกัดฟัน สัตว์ภูติยังทำท่าทางแบบนี้ใส่ข้า อีกเดี๋ยวตอนไม่มีคน ดูสิว่าข้าจะจัดการเจ้าอย่างไร
