ๆ ของข้า เหตุใดเจ้าจึงไม่ยัดตัวเองใส่ถุงสัตว์ภูติเสียล่ะ”
“เอ๋? สหายเซียน กล้ามอกของเจ้าไม่เลวนะ แน่นมาก” ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีพลันพบเรื่องบางอย่าง ใช้มือลูบคลำทรวงอกของผู้ดูแลอย่างประหลาดใจแล้วเอ่ยชื่นชม
ใบหน้าของผู้ดูแลเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำสลับสีขาวซีด ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีคนนี้เอียงศีรษะแล้วเอ่ยยั่วเย้าเขา “ว่าอย่างไร จะไปเล่นสนุกกับพี่สาวหรือไม่ รับประกันว่าจะทำให้เจ้ามีความสุขแทบตาย”
“เจ้ารีบเข้าไปเลย! เร็วหน่อย!” ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน ผู้ดูแลมีโทสะจนใช้มือผลักนางออก แล้วด่าทออย่างเดือดดาล
จินเฟยเหยากำลังชื่นชมในความห้าวหาญของสตรีผู้นี้ก็ได้ยินสัตว์ภูติสิบกว่าตัวพูดคุยกัน
“เจ้าหมอนี่ต้องหวั่นไหวแน่”
“ใช่ ต้องหวั่นไหวแน่นอน”
“ดูท่าทางของเขาสิ คืนนี้ต้องแล่นมาแน่นอน”
“เช่นนั้นก็กินเขา กินให้หมด”
จินเฟยเหยาหมดวาจา หลังจากนางเปลี่ยนเป็นร่างเทาเที่ย สัตว์ปิศาจที่เกิดในป่ายังต้องมีสติปัญญาจึงฟังคำพูดของอีกฝ่ายเข้าใจ ส่วนสัตว์ภูติก็ยุ่งยากแล้ว พวกมันพูดจากันนางฟังรู้เรื่องแทบทั้งหมด แต่ส่วนมากนางแสร้งโง่
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีคนนี้เดินขึ้นไปอย่างวางมาดตามการที่ผู้ดูแลยอมถอยให้
“นี่ เจ้าตัวที่แกล้ง
