คนนี้อยู่ขั้นหลอมรวมแล้ว ก้าวเท้าขึ้นเรือเหาะกำลังเตรียมเดินเข้าดาดฟ้าก็ถูกผู้ดูแลเรือเหาะขวางไว้
“ทำอะไรน่ะ!” ผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นขมวดคิ้ว ดวงตารูปผลซิ่งถลึงใส่เขา
ผู้ดูแลคนนี้ชี้สัตว์ภูติด้านหลังนางแล้วเอ่ยอย่างเกรงอกเกรงใจ “สหายเซียน ท่านพาสัตว์ภูติมามากมายเกินไป จะซื้อตั๋วเพิ่มหรือไม่”
“เจ้าว่าอะไรนะ! เจ้าให้ข้าซื้อตั๋วเพิ่ม? ตั๋วเรือของพวกเจ้าให้ผู้บำเพ็ญเซียนซื้อคนละใบมิใช่หรือ มีสิทธิ์อะไรให้สัตว์ภูติของข้าซื้อตั๋วเพิ่ม พูดออกมาไม่กลัวคนหัวเราะบ้าง ในผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านั้นมีใครบ้างที่ไม่พาสัตว์ภูติมาเป็นฝูง เกรงว่ารูปร่างของสัตว์ภูติบางตัวคงยาวสิบกว่าจั้ง ทำไมเจ้าจึงไม่ให้พวกเขาซื้อตั๋วเพิ่มบ้าง!” นางเท้าสะเอว ใช้นิ้วจิ้มอกของผู้ดูแลไม่หยุด
ผู้ดูแลบนเรือเหาะถูกนางจิ้มแบบนี้ก็เอ่ยอย่างมีโทสะ “สหายเซียนสังวรการกระทำหน่อย ขอเพียงท่านเก็บสัตว์ภูติเหล่านี้ในถุงสัตว์ภูติ ย่อมไม่ต้องซื้อตั๋วเพิ่ม”
“หา? เจ้าว่าอะไรนะ ข้าได้ยินไม่ชัด” ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีใช้ฝ่ามือตบทรวงอกของผู้ดูแลคนนี้ แล้วเอ่ยถามอย่างยั่วโทสะ “เจ้าจะให้ข้าเก็บลูกๆ เหล่านี้ไว้ในถุงสัตว์ภูติ? ใช้ถุงเล็กๆ เหล่านั้นมาใส่ลูก
