ผ่านประสบการณ์การต่อสู้ฉากนั้นกับจอมมารหลงแล้วหวาดกลัวจนตัวสั่นสะท้านไม่หยุด จินเฟยเหยาได้แต่เอ่ยตรงข้ามกับใจ
“ไปเถอะ” ดูเหมือนหลงได้รับบาดเจ็บไม่เบา จึงไม่ค่อยอยากเอ่ยปากพูดจา
แต่จินเฟยเหยามีเรื่องต้องทำ นางโผล่หัวไปมองดูรอบด้านจากนั้นเอ่ยถามอย่างไม่ยอมตัดใจ “ใต้เท้าหลง ท่านพักอยู่ด้านข้างสักครู่ก่อนได้หรือไม่ ข้าจะไปเก็บกวาดสิ่งของของติงจั๋ว เขาเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นผสานร่าง ต้องมีของดีๆ ไม่น้อย ถ้าไม่เอาไปก็น่าเสียดาย”
“ไม่ต้องหาแล้ว ทุกอย่างระเบิดอยู่ในอัสนีสวรรค์ ที่แท้ไม่ยอมไปอยู่นานเพราะสาเหตุนี้” หลงเอ่ยอย่างเย็นชา
“หา!” จินเฟยเหยาตกตะลึง ไม่เหลือเลย!
ร่างจินเฟยเหยาแข็งทื่อทำให้หลงเข้าใจความคิดของนางทันที ดังนั้นเขาจึงเอ่ยเรียบๆ “สิ่งของของเขาระเบิดเสียหายหมด ข้าก็ไม่คิดว่าอานุภาพของอัสนีสวรรค์ที่มารวมกันจะมากมายปานนี้ กลับเมืองตันหลิงก่อน เอายาคืนชีพกลับสวรรค์ที่เจ้าเก็บไว้มาให้ข้า ข้าลืมไปว่าข้าหลอมแค่สองเม็ด”
จินเฟยเหยานึกเรื่องหลังจากนั้นไม่ออก เมื่อได้สติคืนมานางก็ห้อตะบึงอย่างบ้าคลั่งอยู่บนเส้นทางไปเมืองตันหลิงแล้ว พั่งจื่อและต้านิวยืนอึ้งอยู่บนอานราวไก่ไม้ หลงกินย
