เนื่องจากนางไม่มีเขาบนศีรษะดังนั้นจึงจำนางไม่ได้ แต่ตอนนี้ถึงนางกลายเป็นเถ้าธุลีเขาก็จำได้ไม่พลาด
จินเฟยเหยาทนฟังไม่ไหว รีบโผล่ศีรษะมาเอ่ยว่า “ข้าไม่ได้พูดออกไปเสียหน่อย ทำไมต้องด่าว่าข้าเป็นเดรัจฉานด้วย”
ปากไม่กล้าพูด ในใจนางกลับคิดเช่นนี้ หากมิใช่ตอนนั้นท่านไร้ความสามารถ ได้แต่กักขังแต่สังหารจอมมารหลงไม่ได้ วันนี้พวกเราสองคนจะได้รับความทรมานได้อย่างไร พูดไปพูดมาก็เพราะท่านแข็งแกร่งไม่พอ
“ติงจั๋ว รับความตายเถอะ” หลงเอ่ยพลางหัวเราะอย่างเย็นชา จากนั้นยื่นมือขวามาด้านข้าง หอกวิญญาณมารดำที่มีแสงดารากระพริบก็ปรากฏในมือเขา
จากนั้นจินเฟยเหยารู้สึกดวงตาพร่าพราย ด้านหน้าหลงกระพริบวาบ มีหลงสองคนปรากฏตัวขึ้น คนหนึ่งถือร่มสีดำ อีกคนถือหอกวิญญาณมารดำด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก
หลงที่ถือหอกวิญญาณมารดำหายวับไปจากที่เดิม ตอนปรากฏตัวขึ้นในอึดใจถัดมาก็อยู่ในวงเวทดวงตาสวรรค์ชักนำสายฟ้าแล้ว เขากระโดดขึ้นสูงกลางอากาศแทงหอกวิญญาณมารดำลงใส่ติงจั๋ว
ติงจั๋วไถลมือผนึกมนุษย์วารีขึ้นคนหนึ่ง มนุษย์วารียกดาบวารีปะทะกับหอกวิญญาณมารดำ
“ใต้เท้าหลง ท่าทางร่างแยกของท่านยิ่งเหมือนท่านเข้าไปทุกทีราวกับพิมพ์เดียว
