กัน” จินเฟยเหยายกศีรษะขึ้นมองการต่อสู้อันร้อนแรงด้านล่างพลางเอ่ยถามอย่างสงสัย
“ข้าเป็นร่างแยก” หลงเอียงศีรษะมองนางพลางเอ่ยวาจา
“เอ๋!” จินเฟยเหยามองเขาอย่างตกตะลึง ร่างแยกอย่างท่านกางร่มอยู่ที่นี่ทำไม ร่างจริงก็ไปเสี่ยงอันตรายในวงเวทสายฟ้าแล้ว
“ถ้าในสนามเป็นร่างแยก เขาย่อมรู้สึกพะว้าพะวังร่างจริงของข้าอยู่บ้าง” หลงอธิบายคร่าวๆ
จินเฟยเหยาอดทนอดกลั้น สุดท้ายทนไม่ไหวเอ่ยว่า “ใต้เท้าหลง เมื่อครู่ร่างเดิมของท่านทำให้ฟ้าผ่า ท่านไม่กลัวร่างจริงจะดับสูญหรือ?”
สายฟ้าผ่าลงมาในวงเวทดวงตาสวรรค์ชักนำสายฟ้าตลอดเวลา กระทบถึงการต่อสู้ของพวกเขาอย่างรุนแรง ร่างมนุษย์วารีมีขนาดใหญ่จึงกลายเป็นเป้าหมายหลักของอัสนีสวรรค์ ไม่มีอะไรก็ถูกอัสนีสวรรค์ผ่า ถึงแม้จะผนึกตัวขึ้นได้ใหม่ทันที แต่ครู่ถัดมาก็ถูกสายฟ้าผ่ากระจายอีก
หลงก็ถูกอัสนีสวรรค์ผ่า แต่ละครั้งที่อัสนีสวรรค์ผ่าโดนร่างเขา ชุดอาคมชั้นยอดบนร่างเขาจะเปล่งแสงสีขาวสว่างเจิดจ้า มังกรทะยานสีขาวก็จะเหาะออกมาจากชุดทันทีและอ้าปากสะอึกเข้ารับอัสนีสวรรค์ ดูเหมือนถูกสายฟ้าผ่า แต่พอมองดูอย่างละเอียดก็รู้สึกว่าเขาไม่ได้รับผลกระทบอะไร
อัสนีสวรรค์ราวกับสายฝน ติงจั๋
