ยงเสาแสงแปดสิบเอ็ดสายที่ยังพุ่งสู่กลางอากาศในความมืดมิด
“ฟ้าดินดับสูญ” ร่างแยกยื่นมือออกมาและเอ่ยอย่างเย็นชา
สายตาของติงจั๋วเคร่งเครียด กระบี่วารีโจมตีไปที่ร่างแยก เขาแน่ใจว่าคนผู้นี้ต้องเป็นหลงตัวจริง อานุภาพของฟ้าดินดับสูญไม่อาจดูเบา ดับชีพร่างจริงของเขาร่างแยกย่อมหายไปเอง กระบี่วารีลากไอหมอกเป็นทางยาวร้องคำรามมา ร่างแยกใช้ร่มสีดำสกัดไว้เบื้องหน้า พื้นดินสั่นสะเทือน ปราณวิญญาณและไอปิศาจพวยพุ่งสู่ฟ้า วัตถุสองชิ้นปะทะกัน
ร่างแยกขมวดคิ้วแน่น กัดฟันยิ้มจางๆ ความมืดมิดใต้เท้าของเขากำลังหดเล็กลง ใบหน้าของติงจั๋วกำลังยิ้มแย้ม
“ฟ้าดินดับสูญ!” ขณะที่ติงจั๋วมองฟ้าดินดับสูญที่กำลังหดเล็กลง หอกวิญญาณมารดำของหลงร่างจริงพุ่งเข้ามาแล้ว เดิมทีติงจั๋วคิดจะใช้บงกชผลึกสวรรค์ต้านทานหอกวิญญาณมารดำของหลงไว้ ถึงอย่างไรตนเองก็เป็นขั้นผสานร่าง พลังการบำเพ็ญเพียรของหลงกับเขาแตกต่างกันอยู่ช่วงใหญ่
ทว่าได้ยินคำพูดประโยคนี้ ติงจั๋วสีหน้าแปรเปลี่ยน เห็นบงกชผลึกซึ่งเป็นของวิเศษชั้นยอดและหอกวิญญาณมารดำปะทะกัน จากนั้นหอกวิญญาณมารดำพลันอ่อนยวบกลายเป็นก้อนสีดำและกลืนกินบงกชผลึกสวรรค์เข้าไป ในเวลาชั่วพริบต
