หยุดก้าวไปข้างหน้าและหันหน้ามาเอ่ยประโยคหนึ่ง
จินเฟยเหยาส่งเสียงขึ้นจมูก “ท่านล่อลวงข้าให้น้อยๆ หน่อย ข้าไม่ทำเรื่องเช่นนี้หรอก ที่จริงท่านคิดจะหาข้ออ้างมาสังหารข้าสินะ ข้าไม่โง่งมถึงขั้นนั้น”
“บางครั้งเจ้าก็ไม่เหมือนเทาเที่ย ขอเพียงมีผลประโยชน์ มันไม่เคยสนใจผลที่ตามมา” หลงเอ่ยอย่างชืดชา
“ดังนั้นมันจึงถูกคนกักขังอย่างโง่งม จากนั้นก็ถูกท่านเก็บกลับมา แต่สิ่งที่น่าเสียใจที่สุดคือมันกลับไปแล้ว ส่วนข้าต้องแบกขนและหนังของมันอยู่รับความทุกข์ที่นี่” จินเฟยเหยาด่าทออย่างเดือดดาล
“เดิมทีนึกว่าลำบากหน่อย เจ้าจะควบคุมตนเองบ้าง แต่ดูแล้วเจ้ายิ่งเลวร้ายลงทุกที” ผีเสื้อไท่หยางวนรอบกายหลง สาดส่องสีหน้าเย็นชาบนใบหน้าของเขา ทำให้คนรู้สึกว่ายั่วโทสะ
ราวกับรู้สึกว่ามีเพียงแสงสว่างของผีเสื้อไท่หยางไม่เพียงพอ หลงจึงหยิบสร้อยหินแสงราตรีทรงกลมออกมาห้อยไว้บนปลอกคอธาราบนลำคอของจินเฟยเหยา จินเฟยเหยามองเขาอย่างช่วยไม่ได้ “ใต้เท้าหลง ท่านน่าเบื่อเกินไปแล้ว”
“ไปเถอะ” หลงไม่ต่อบทสนทนาของจินเฟยเหยา ลุกขึ้นเดินเข้าไปในถ้ำต่อ
จินเฟยเหยาอาศัยแสงสว่างนี้เดินตามเขาเข้าไปด้านใน ถ้ำสูงและกว้าง มีสถานที่หลายแห่งที่แสงส่องไม่ถ
