เสร็จแล้วหรือ? พวกเราสามารถไปได้แล้วกระมัง”
“ไม่ต้องรีบร้อน ยังขาดอีกแปดสิบชิ้น” หลงเอ่ยเรียบๆ
“หา!” จินเฟยเหยามองเขาอย่างตกตะลึง ชิ้นหนึ่งใช้เวลาสิบวัน แปดสิบชิ้นมิต้องใช้เวลาแปดร้อยวันหรือ นั่นคือสองปีกว่า
“ข้าต้องใช้งาน เจ้าเฝ้าปากถ้ำให้ดี ถ้าหิวเจ้าก็กินตานสัตว์ปิศาจ ถ้าไม่พอข้าคิดจะให้เจ้าหาในถุงเฉียนคุนเองน่าจะมีสะสมไว้” หลงโยนถุงเฉียนคุนใบหนึ่งมาให้แล้วเดินไปยังกะโหลกยักษ์ตาเดียวอีกชิ้น
จินเฟยเหยามองถุงเฉียนคุนบนพื้น ด่าทอแล้วหยิบขึ้นมา กวาดมองดูด้านใน ถุงเฉียนคุนที่ใหญ่ขนาดนี้มีเพียงตานสัตว์ปิศาจกองหนึ่งใส่ไว้ด้านใน เห็นได้ชัดว่าน่าสงสารอย่างยิ่ง
“คิดไม่ถึงว่านอกจากตานสัตว์ปิศาจแล้วจะไม่มีสิ่งของอื่นๆ ทั้งหมดนี้เพื่อระวังป้องกันข้าแท้ๆ” จินเฟยเหยาคาบถุงเฉียนคุนขึ้นมาอย่างเดือดดาลแล้วโยนให้ต้านิวที่อยู่ด้านข้าง
ตอนนี้นางไม่มีทางห้อยถุงเฉียนคุน จึงมอบสิ่งของทั้งหมดให้ต้านิวจัดการ เห็นหลงเริ่มหลอมกะโหลกอีกชิ้นโดยไม่ต้องพักผ่อน จินเฟยเหยาคิดจะฉวยโอกาสนี้อ่านแผ่นหยกที่ปู้จื้อโหยวมอบให้ตนเอง
หนึ่งคนหนึ่งสัตว์อยู่ในสุสานของยักษ์ตาเดียว จอมมารหลงหลอมกะโหลกศีรษะยักษ์ตาเดียวเป
