ื่องจากจอมมารหลงยุ่งอยู่กับการฝึกบำเพ็ญตั้งแต่วัยเยาว์ ไม่เคยเรียนหนังสือ ดังนั้นจึงอับอายกลายเป็นโทสะ
ท่าทางจอมมารก็ไมได้สมบูรณ์พร้อม จินเฟยเหยาพยักหน้าอย่างมั่นใจ นางรู้สึกราวกับตนเองครองความได้เปรียบจึงไปเฝ้าปากถ้ำด้วยความยินดี
หลงกลับนั่งขัดสมาธิลง มือเริ่มผนึกคาถา จากนั้นแสงสีดำสายหนึ่งโจมตีลงบนกะโหลกยักษ์ตาเดียว แสงสีดำเจิดจ้าค่อยๆ หลอมกะโหลกศีรษะชิ้นนี้อย่างช้าๆ
จินเฟยเหยาเพียงระวังไม่ให้ยักษ์ตาเดียวเข้ามาก็พอ ความสามารถการได้ยินของนางยอดเยี่ยมยิ่งไม่จำเป็นต้องวิ่งไปเฝ้าด้านนอกสุด ดังนั้นจึงนั่งอยู่ด้านข้างมองหลงหล่อหลอมกะโหลกศีรษะเหล่านี้อย่างช้าๆ
“ร้ายกาจจริงๆ ของสิ่งนี้ดูแล้วไม่เหมือนเพลิงแท้เลย คิดไม่ถึงว่าจะสามารถหลอมกะโหลกได้ ไม่รู้ว่าหลอมออกมาทำอะไร” จินเฟยเหยานอนมองอยู่ข้างๆ อย่างสงสัย นึกว่ากะโหลกชิ้นหนึ่งอย่างมากครึ่งชั่วยามก็หลอมเสร็จ ผู้ใดจะรู้ว่าต้องรอถึงสิบวัน นี่หลอมออกมาเป็นสิ่งใด
ใช้เวลาสิบวันเต็มๆ เห็นกะโหลกศีรษะกว้างหลายจั้งค่อยๆ หดเล็กลง หดจนกระทั่งมีขนาดเท่ากะโหลกศีรษะคนธรรมดา หลงจึงหยุด
จ้องมองเขาเก็บกะโหลกชิ้นนี้ในถุงเฉียนคุน จินเฟยเหยากระพริบตาเอ่ยถามว่า “แค่นี้
