ียบๆ ก็ถือเป็นสง่างามอย่างหนึ่ง”
ฟังคำพูดของจินเฟยเหยาจบ หลงก็รู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย แค่ดื่มน้ำชาชัดๆ เหตุใดจึงรู้สึกอยากจะสำรอก
“พิรุณไร้ใจ บุปผาราวสายธาร ชีวิตคนเราไม่จีรัง เหตุใดไม่…” จินเฟยเหยาโคลงศีรษะแต่งคำพูดที่ตนเองนึกว่าสง่างามอย่างต่อเนื่อง จากนั้นก็รู้สึกว่าแผ่นหลังเย็นเยียบ ความรู้สึกเหมือนเมื่อร้อยปีก่อนทะลักขึ้นมา
เจตนาสังหาร เจตนาสังหารอันแข็งแกร่ง จินเฟยเหยาแอบมองไปด้านข้างแวบหนึ่ง พบว่าหลงที่ยืนอยู่ตรงกะโหลกยักษ์ตาเดียวราวกับจมลงในความมืดมิด ตรงนั้นมีเจตนาสังหารอันแข็งแกร่งส่งมาจากดวงตาของหลง
ดังนั้น ประโยคถัดจากชีวิตคนเราไม่จีรังจึงติดอยู่ในลำคอของจินเฟยเหยา นางหุบปากอย่างสงบนิ่งแล้วถอยไปด้านหลัง ไม่ส่งเสียงเพิ่มอีกสักนิด อย่างช้าๆ เจตนาสังหารที่ราวกับงูพิษจึงค่อยๆ ลดลงไป เนิ่นนานจึงได้ยินเสียงหลงดังมา “ข้าจะเก็บกระดูกเหล่านี้ไป เจ้าเฝ้าปากถ้ำให้ดี ถ้ามียักษ์ตาเดียวเข้ามาก็ตะโกนบอก”
“อ้อ” เห็นเจตนาสังหารล่าถอยไป จินเฟยเหยาจึงตอบรับคำหนึ่ง
ไม่เข้าใจว่าตนเองแค่พูดคำพูดอันสูงส่งและสง่างามนิดหน่อย เพราะเหตุใดจึงทำให้หลงมีเจตนาสังหาร แต่นางก็ไม่กล้าไปถามสาเหตุ ทว่าคาดเดาในใจว่าบางทีเน
