หลุมแล้ว หลงยืนกางร่มสีดำอยู่ตรงนั้นอย่างเปิดเผย ไม่มีความคิดจะหาที่หลบซ่อนเลยสักนิด
“ยักษ์ตาเดียวมาแล้ว!” จินเฟยเหยารีบบอก ตามเสียงฝีเท้าหนักๆ ยักษ์ตาเดียวสูงสิบกว่าจั้งตนหนึ่งเดินผ่านข้างกายพวกเขาไป เท้าเปล่าที่เหยียบลงอยู่ห่างจากพวกเขาไม่ถึงหนึ่งจั้ง ทว่าราวกับตาบอด ยักษ์ตนนี้เดินผ่านไปราวกับเห็นจนชิน ไม่ได้กวาดตามองพวกเขาสักแวบ
จินเฟยเหยาซ่อนอยู่ด้านหลังหลงตามสัญชาตญาณ เห็นยักษ์ตาเดียวเดินผ่านไปก็โผล่ศีรษะออกมาเอ่ยวาจา “ที่แท้ยักษ์ตาเดียวสายตาแย่ขนาดนี้ ฟ้ามืดก็มองไม่เห็น”
“เจ้าลองเดินออกไปจากในร่มไร้ร่างสิ ดูว่าพวกเขาจะมองเห็นหรือไม่” หลงเอ่ย
“อา! ใต้เท้าหลง ท่านหมายความว่าทั้งหมดล้วนพึ่งพาร่มคันนี้ แม้แต่ยักษ์ตาเดียวก็มองไม่เห็นพวกเรา” จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมองร่มที่เก็บสายฟ้ากลับเข้าไปคันนี้ ภายใต้เปลือกนอกที่ธรรมดาสามัญ คิดไม่ถึงว่าจะมีความเทพขนาดนี้
จินเฟยเหยาส่ายหางและใช้ศีรษะถูไถ “ใต้เท้าหลง ให้ข้าเล่นร่มคันนี้หน่อยนะ”
“ข้ารู้สึกว่าเจ้าสมควรกลับคืนสู่ร่างมนุษย์โดยเร็ว” เห็นนางถูไถกับชุดยาวของตนเอง หลงพลันเอ่ยปากอย่างกะทันหัน
จินเฟยเหยาเอ่ยถามอย่างงุนงง “เพราะเหตุใด?”
“เพราะเจ้า
