ฟกระพริบ ยักษ์ตาเดียวพวกนี้สร้างแม้กระทั่งบ้าน ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงก่อกองไฟหลายกอง ในหลุมบางครั้งยังมีเสียงเอะอะที่ฟังไม่เข้าใจของยักษ์ตาเดียวดังมา และมีเสียงกินอาหารกร้วมๆ เป็นภาพอันอบอุ่นยิ่งนัก
“ท่านคงไม่โหดร้ายขนาดสังหารพวกเขาทั้งหมดนะ ข้าว่าพวกเขานอกจากตัวสูงใหญ่ก็ไม่ค่อยมีค่าเท่าไร ท่านใจโหดมือเหี้ยมจริงๆ” เพื่อไม่ให้แหวกหญ้าให้งูตื่น จินเฟยเหยาจึงหดเล็กจนมีขนาดครึ่งตัวคน พั่งจื่อและต้านิวก็หดเล็กลงนั่งอยู่บนหลังนาง สภาพเช่นนี้มองไม่ออกเลยว่าเป็นเจ้านายกับสัตว์ภูติ ทว่าเหมือนสัตว์ภูติสามตัวที่มีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน
หลงยังกางร่มสีดำคันนั้น นอกจากกันฝนยังสกัดกั้นไอมารบนร่างอีก เวลานี้เขากำลังมองจินเฟยเหยา “ตอนเจ้าพูดคำพูดเหล่านี้ ไม่ก้มหน้าลงมองดูตนเองบ้าง เจ้ามีคุณสมบัติมาว่าข้าหรือ?”
“ข้าเป็นคนดี โดยพื้นฐานแล้วไม่เคยทำเรื่องเลวร้าย” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างกินปูนร้อนท้อง
“อ้อ เช่นนั้นหรือ ฉวยโอกาสที่ฟ้ามืด พวกเราลงไปเถอะ” หลงตอบรับอย่างชืดชาประโยคหนึ่ง หิ้วจินเฟยเหยาแล้วบินร่อนลงในหลุม
ความรู้สึกถูกคนเมินเฉยเช่นนี้ น่าชังยิ่งนัก ในขณะที่จินเฟยเหยากำลังแค้นเคือง พวกเขาก็ร่อนลงถึงก้น
