่อเหลา สง่างาม และมีโฉมหน้าแห่งราชันเพื่อตานสัตว์ปิศาจเม็ดหนึ่ง”
จินเฟยเหยาเอ่ยตอบอย่างเย็นชา “ไม่รู้ว่าใคร เหลวไหลจริงๆ คำพูดจอมปลอมเช่นนี้ก็พูดออกมาได้ ใช้อำนาจคุกคามและผลประโยชน์หลอกล่อหน่อยก็เสื่อมทรามแล้ว ข้าขอดูแคลนนาง”
“ตอนกินอิ่มก็ปากแข็ง เช่นนั้นอีกเดี๋ยวจะมีคนบางคน ไม่ถูกสิ สัตว์บางตัวอย่าเสื่อมทรามตอนหิวก็แล้วกัน” หลงยื่นมือมาเหมือนไม่มีเรื่องราวใด ต้านิวที่อยู่ด้านข้างก็รินน้ำชาร้อนๆ มาให้ด้วยสีหน้าประจบเอาใจ
ต้านิวพั่งจื่อ…พวกเจ้าสองตัวคอยดูเถอะ ต่อไปข้าจะให้พวกเจ้าลากรถและล่าสัตว์ปิศาจ ไม่รักเอ็นดูพวกเจ้าแล้ว จินเฟยเหยามีโทสะจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน สาปแช่งอย่างรุนแรงหนึ่งรอบ พลันนึกอะไรขึ้นได้ ดูเหมือนเมื่อก่อนตนเองจะเคยทรมานสัตว์จำพวกกบแบบนี้ ส่ายศีรษะอย่างแรง จินเฟยเหยาหัวเราะเสียงเย็นชา เป็นไปไม่ได้ ข้าดีต่อพวกพั่งจื่อมาก ไม่เคยทรมานมาก่อน ทั้งหมดเป็นภาพลวงตา
ต้องขอบคุณลักษณะพิเศษของเทาเที่ย ตอนนั้นใช้เวลาหนึ่งปีจึงเดินทางมาถึงจุดหมาย ตอนนี้จินเฟยเหยาใช้เวลาเพียงสามเดือนจึงเดินมาถึง นางเก็บไอปิศาจทั่วร่างและค่อยๆ เดินไปข้างหลุมยักษ์
ตอนนี้กลางดึกแล้ว ภายในหลุมยักษ์เต็มไปด้วยจุดแสงไ
