ูติของข้าในอดีต ตอนนี้มันหาข้าพบแล้ว ให้พวกมันรั้งอยู่เถอะ ถึงอย่างไรพวกมันก็กินน้อย ทั้งยังหน้าตาน่ารัก” จินเฟยเหยาเอ่ย
ได้ยินคำพูดของนาง หงก็กอดอกมองพินิจพวกมันสองตัว สายตาหลุกหลิกไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
จินเฟยเหยาสะบัดหางเอ่ยอย่างอารมณ์ไม่ดี “มีอะไรน่าดูกัน ไม่ใช่สัตว์ปิศาจขั้นสูงเสียหน่อย เจ้าเอาไปก็ไม่มีประโยชน์”
คิดๆ ดูแล้วก็ใช่ จากนั้นหงจึงลงนั่งยองๆ ดึงกรงเล็บของจินเฟยเหยามาดู จากนั้นก็ดึงขนและตบแผ่นหลังกว้าง เอ่ยพึมพำกับตนเองว่า “ขนไม่เลวเลยทีเดียว ถ้าถลกหนังมาทำหมอนอิง น่าจะพอไหว บางทีใต้เท้าหลงอาจจะชอบ”
“อ๊า! รีบปล่อยข้านะ!” หงร้องตะโกน จินเฟยเหยาพลันกระโดดขึ้นใช้ปากกัดศีรษะของเขา ทั้งสองคนด่าทอพลางทะเลาะกันอีก นอกจากบรรดาสตรีเผ่ามารเห็นใต้เท้าหงเสื่อมเสียภาพลักษณ์และเจ็บปวดอย่างยิ่งแล้ว ผู้ฝึกบำเพ็ญคนอื่นๆ ก็คร้านจะใส่ใจเจ้าบ้าสองคนนี้
หลังจากพั่งจื่อและต้านิวกลับมา ชีวิตของจินเฟยเหยาก็ดียิ่งขึ้น ตอนกินข้าวเสร็จแล้วอาบแดด ต้านิวก็ถือใบไม้มาพัดให้นาง ถึงแม้ว่าพั่งจื่อจะไม่ทำงาน แต่นอนหงายท้องอยู่ด้านข้างเบี่ยงเบนความแค้นของคนเผ่ามารได้
ขณะที่จินเฟยเหยานึกว่าต
