นเองจะใช้ชีวิตอย่างไร้ทุกข์ไร้กังวลจนถึงขั้นกำเนิดใหม่ ปิศาจร้ายก็ปรากฏตัวขึ้นอีก หลงสวมชุดเสื้อคลุมมังกรเหินสีดำยืนอยู่เบื้องหน้านางอีกครั้ง มองตัวกินจุสามตัว เขาก็เอ่ยอย่างเย็นชา “เปลี่ยนร่างให้ใหญ่ขึ้นแล้วตามข้าไป”
“เปลี่ยนร่างให้ใหญ่ขึ้น?” จินเฟยเหยาพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง มองเขาอย่างงุนงง
“ถ้าเจ้าไม่เปลี่ยนให้ใหญ่ขึ้น ตัวเล็กขนาดนี้ข้าจะขี่ได้อย่างไร ไม่ต้องใหญ่นักประมาณสองจั้งก็พอ ถ้าใหญ่เกินไปจะเดินในป่าไม่ได้” หลงมองนางอย่างเฉยชา ความหมายในดวงตาคือ เรื่องนี้เจ้าก็ไม่รู้ โง่งมจริงๆ
จินเฟยเหยามองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ท่านคิดจะขี่ข้า?”
“ทำไม เจ้ารู้สึกว่าเป็นหมอนอิงที่วิ่งไปทั่วไม่ได้กับเป็นพาหนะอย่างไหนจะสบายกว่ากัน?”
ข่มขู่ นี่คือการข่มขู่อย่างเปิดเผย! จินเฟยเหยาลุกขึ้นอย่างไม่ยินยอม สะบัดขนทั่วร่างผ่อนคลายกระดูก กำลังเตรียมจะเปลี่ยนขนาดให้ใหญ่ขึ้นก็ได้ยินหลงเอ่ยถามว่า “บนร่างเจ้ามีหมัดหรือ?”
“ไม่มี! ข้าอาบน้ำทุกวัน ไม่ชอบนั่งท่านก็ไปเหยียบของวิเศษสิ” จินเฟยเหยาหันหน้าไปคำรามใส่เขา แค่สะบัดขน จะมีหมัดอะไร
“เช่นนั้นหรือ?” หลงตอบอย่างเฉยชาดังเดิม
น่าโมโหแทบตายแล้ว เจ้าหมอนี่เห็นข้าใ
