ช้ชีวิตอยู่ดีมีสุขที่นี่เป็นที่ขัดตา ดังนั้นจึงจงใจหาเรื่องข้า จินเฟยเหยาไม่พอใจ เพียงแค้นที่ตนเองทำไมไม่มีหมัดสักหลายตัวจริงๆ เวลานี้หมัดจะได้กระโดดขึ้นร่างเขาพอดี ดูสิว่าเขาจะยังได้ใจอยู่หรือไม่
ภายใต้การจับจ้องอย่างเย็นชาของหลง ร่างของจินเฟยเหยาขยายเป็นสูงสองจั้งกว่า จากนั้นมือของหลงก็ดีดเบาๆ อานอันงดงามก็สวมอยู่บนหลังนาง
หลังสวมอานเสร็จ หลงกระโดดขึ้นนั่งอย่างสบายๆ จากนั้นก้มลงพยักหน้าให้พั่งจื่อและต้านิวที่ยืนเรียบร้อยราวกับหยกสลักสองชิ้น “พวกเจ้าสองตัวก็ขึ้นมา”
จินเฟยเหยาวิ่งเข้าไปในป่าและแค้นใจจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน หลงนั่งบนหลังนางอย่างเอ้อระเหย ต้านิวมีท่าทางหวาดกลัวขณะรินน้ำชา ส่วนพั่งจื่อกลับโบกพัดให้เขาด้วยร่างแข็งทื่อ
“ข้าได้ยินว่าตอนแรกเจ้ากลับมาจากถิ่นยักษ์ตาเดียว เจ้าน่าจะรู้จักทาง ไปที่นั่นอีกครั้ง” หลงดื่มชาพลางสั่งการ ใต้เท้าหลง
“ที่นั่นอันตรายเกินไป ข้าพาท่านไปชมทะเลเมฆดีกว่า” จินเฟยเหยาไม่อยากไปชั้นเมฆส่วนนอกของโลกระดับเทพ ที่นั่นเต็มไปด้วยสัตว์ปิศาจขั้นเก้าวิ่งกันให้วุ่นน่ากลัวจริงๆ
“ข้าไม่รังเกียจที่จะเตะเจ้าลงจากบนทะเลเมฆ” หลงจิบชาเบาๆ เอ่ยอย่างชืดชา
“ถือว่าท่าน
