อำมหิต” จินเฟยเหยาด่าทอ แบกหลงวิ่งไปชั้นเมฆส่วนนอกของโลกระดับเทพ
มีหลงนั่งบัญชาการ จินเฟยเหยาจึงมาถึงชายขอบของโลกระดับเทพส่วนนอกโดยไร้อุปสรรคตลอดทาง เพียงแต่ตำแหน่งไม่เหมือนกับครั้งที่แล้วเท่านั้น นางหยุดอยู่ตรงชายขอบ มองม่านสายฟ้าบนทะเลเมฆเบื้องหน้าแล้วเอ่ยถามหลง “ใต้เท้าหลง ทำอย่างไรจึงข้ามม่านสายฟ้าฝั่งตรงข้ามได้?”
จินเฟยเหยาไม่คิดจะบอกว่าตอนนั้นตนเองข้ามมาอย่างไร ให้เจ้าหมอนี่คิดว่าเจอความลำบากแล้วล่าถอยไป ตนเองจะได้ไม่ต้องเคราะห์ร้ายแล่นไปยังชั้นเมฆส่วนนอกของโลกระดับเทพอีกรอบ
แต่หลงกลับทำลายแผนการของนาง เห็นเขานำร่มสีดำคันหนึ่งออกมาโยนขึ้นไป ร่มสีดำกางออกและลอยขึ้นเอง หมุนวนอยู่เหนือศีรษะและมีม่านแสงสีขาวชั้นหนึ่งร่วงลงมา บนร่มมีประกายสายฟ้ากระพริบนิดๆ ตามม่านแสงที่เปิดออก เห็นได้ชัดว่าเป็นของวิเศษชั้นบนที่มีคุณสมบัติสายฟ้า
“ไป” หลงเอ่ยเหมือนไม่มีเรื่องราวใดเมื่อเผชิญกับม่านสายฟ้า
ก็ได้ ข้าเชื่อว่าจะท่านจะไม่ไปตายเปล่า จินเฟยเหยากระโดดไปอย่างฝืนใจเชื่อมั่นและไม่แน่ใจ แสงสีดำใต้เท้าแลบแปลบปลาบก็เริ่มเดินกลางอากาศอย่างช้าๆ
เมื่ออยู่ห่างจากม่านสายฟ้าสองสามจั้ง จินเฟยเหยารู้สึกได้ว่า
