ขนสีดำบนร่างของตนเองเริ่มลอยขึ้นเนื่องจากสายฟ้า นางกัดฟันคำรามครั้งหนึ่งบรรทุกหลงพุ่งข้ามม่านสายฟ้า
ฟ้าร้องฟ้าแลบอย่างรุนแรง ม่านสายฟ้าที่ทอดตัวลงมาถูกร่มสีดำชักนำไป ถึงแม้รอบด้านจะยังมีสายฟ้าตัดสลับกัน ทว่าจินเฟยเหยาก็ข้ามไปได้อย่างตื่นตระหนกแต่ไร้อันตราย เหินร่อนลงบนพื้นดินชั้นเมฆส่วนนอกของโลกระดับเทพ จินเฟยเหยาหันหน้ากลับไปมองม่านสายฟ้าแวบหนึ่ง ช่องนั้นปิดลงเองแล้ว ทว่าชั้นเมฆส่วนนอกของโลกระดับเทพยังมีฝนตกอย่างต่อเนื่องเหมือนในอดีตทำให้คนรู้สึกหดหู่
จินเฟยเหยาหาทิศทางแล้ววิ่งไปทางตะวันออก ตอนแรกนางมุ่งหน้ามาทางตะวันตกตลอดทางจึงพบไห่หลันอิน ตอนนี้กลับไปย่อมต้องไปทางตะวันออก อย่าเห็นว่านางอยู่ที่ชั้นเมฆส่วนนอกของโลกระดับเทพมาสามปีกว่า ที่จริงมีอยู่สองปีที่ไม่ได้ออกจากเกาะลอยได้ และหนึ่งปีที่ใช้ชีวิตอยู่ในกระดองเต่า ชั้นเมฆส่วนนอกของโลกระดับเทพมีลักษณะเป็นอย่างไร นางไม่ทราบกระจ่างจริงๆ
ตอนนี้ไม่ต้องเดินอยู่ในกระดองเต่าอย่างหลบๆ ซ่อนๆ หยาดฝนก็ถูกม่านแสงของร่มสีดำกันไว้ข้างนอก บนหลังยังมีจอมมารขั้นว่างเปล่า ตลอดทางสามารถเดินช้าๆ ได้
จินเฟยเหยาเหลียวซ้ายแลขวาคิดจะหาหญ้าวิญ
