เหยาอย่างเปิดเผย เอ่ยอย่างชืดชา “ถ้าทุกท่านไม่คัดค้าน ก็แบ่งตามความคิดที่พวกเราเสนอเถอะ”
“ไม่ได้ ที่เผ่ามารของพวกเจ้าต้องการล้วนเป็นดินแดนดีๆ แบ่งแบบนี้ไม่ได้!” หัวข้อสนทนาถูกเขาเบนกลับไปทันที การโต้เถียงอย่างคึกคักในที่นั้นเริ่มขึ้นอีกครั้ง
สุดท้ายผลลัพธ์เป็นอย่างไรจินเฟยเหยาก็ไม่รู้ นางหลับจริงๆ และฝันว่าตนเองแบกภูเขาขนาดใหญ่เดินบนทางภูเขาอันไร้ที่สิ้นสุดสายหนึ่ง ไม่ว่าเดินอย่างไรก็ดูเหมือนจะเดินไม่สุดทางเสียที เหน็ดเหนื่อยแทบตายจริงๆ
ตอนที่นางตื่นขึ้นมาด้วยความไม่พอใจเต็มอก กลับเป็นเพราะนางถูกหลงลากจนตื่น เห็นตนเองถูกลากลงมาจากแท่นศิลา ร่างกระแทกลงมา จินเฟยเหยาก็คำรามอย่างไม่พอใจ ไม่ได้ตายเสียหน่อย ทำไมต้องลากไปด้วย ไม่ใช่ถุงกระสอบนะ
ก่อนกลับเรือกระดูก จินเฟยเหยาหันกลับไปมองพินิจทางเผ่ามนุษย์ หากมิใช่โชคดีบ้าๆ ตนเองสมควรอยู่ในกลุ่มมนุษย์ทางด้านนั้นจึงถูกต้อง เทาเที่ยที่น่าตาย ที่แท้ทำไมจึงเลือกมาโดนตนเองนะ!
ไม่รู้ว่าหลายคนในกลุ่มเผ่ามนุษย์ทางด้านนั้นมองตนเองด้วยความริษยาหรือโกรธแค้น บางทีอาจยังมีความเห็นใจ…
นางหันหน้ากลับมาขึ้นเรือกระดูกร้อยสรรพสัตว์อย่างสง่างาม นอนใช้กรงเล็บสางขนอยู
