่ด้านข้าง หูฟังคำสนทนาของพวกเขาราวกับมีเจตนาและไร้เจตนา
สุดท้ายคิดไม่ถึงว่าแบ่งดินแดนแบบนี้ เริ่มแบ่งจากตรงกลางฝ่ายละครึ่ง ไม่ว่าดินแดนจะใหญ่หรือเล็ก ดีหรือไม่ดี ถึงอย่างไรก็แบ่งคนละครึ่ง ทั้งสองฝ่ายห้ามข้ามไปดินแดนของอีกฝ่าย ส่วนโลกระดับเทพส่วนนอกก็คนละครึ่งเช่นกัน ส่วนสถานที่ห่วยๆ อย่างชั้นเมฆส่วนนอกของโลกระดับเทพ ใครอยากจะไปก็ไป ไม่ต้องแบ่ง แบ่งดินแดนเหมือนเด็กๆ แบบนี้คิดไม่ถึงว่ายังหารือกันอยู่นาน ไม่รู้ว่าคนเหล่านี้กำลังทำอะไรอยู่
กลับถึงเมืองตันหลิง หลงไม่ได้ลากจินเฟยเหยากลับไปอุ่นตั่ง ทว่าโยนให้ไปเฝ้าประตูต่อ นี่ตรงกับใจจินเฟยเหยาพอดี เพียงแต่พลันนึกถึงเรื่องก่อนไปที่หลงบอกว่าต้องลดปริมาณอาหารลงครึ่งหนึ่ง นางรีบส่ายหางเอ่ยด้วยสีหน้าประจบประแจง “ใต้เท้าหลง ท่านจะจำกัดปริมาณอาหารของข้าจริงๆ หรือ อย่าทำแบบนี้สิ ถ้ากินไม่อิ่ม ผู้อื่นจะไม่โต ต่อไปจะช่วยท่านสังหารสัตว์ประหลาดกินคนไม่ได้นะ”
เห็นนางกระพริบตา ส่ายหางอย่างร่าเริง ถ้าเป็นสุนัขตัวหนึ่งเกรงว่ายังต้องแลบลิ้นด้วย หลงเงยหน้าขึ้นมองด้านหลังนาง เอ่ยเรียบๆ “กินต่อไปเถอะ”
เอ่ยจบเขาก็เดินจากไปอย่างวางอำนาจ ส่วนหงหรี่ตามอง
