ข้าขออยู่สักหลายปีก่อน”
“เจ้า…” ปู้จื้อโหยวมองนางอย่างหมดวาจา อยากหลบหนียังคิดจะกินข้าวฟรีเพิ่มอีกหลายปี
“สิ่งนี้ให้เจ้า เจ้าคิดเอาเองเถอะ” ปู้จื้อโหยวฉวยโอกาสที่คนไม่ทันระวังป้องกัน โยนแผ่นหยกชิ้นหนึ่งลงบนพื้นอย่างกะทันหัน จินเฟยเหยายื่นกรงเล็บไปทับแผ่นหยกไว้ใต้ฝ่าเท้า
“นี่คือสิ่งใด?”
“เป็นวงเวทเล็กๆ หลายอัน ใช้สำหรับทำลายของวิเศษกักขังโดยเฉพาะ เจ้าคิดเอาเอง ตอนอยากจะหลบหนีก็ทำลายปลอกคอบนลำคอเอง”
“ใต้เท้าอาปู้ เจ้าใจร้ายมาก คิดไม่ถึงว่าจะให้ข้าหลบหนีเอง เจ้าลงมือก็ไม่ตายเสียหน่อย”
“ข้าไม่หาเรื่องใส่ตัวหรอก คนที่แอบมองคนอื่นอยู่บนคมหอกคมดาบอย่างข้า ถ้าไม่หัวไวสักหน่อยจะอยู่มาจนบัดนี้ได้หรือ?”
“ถ้าเจ้าไม่แอบมองความลับของผู้อื่นก็ไม่ต้องใช้ชีวิตอยู่บนคมหอกคมดาบ เปลี่ยนนิสัยแย่ๆ ของเจ้าเสีย หน้าอกของภรรยาผู้อื่นจะใหญ่หรือไม่ใหญ่ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า”
“เช่นนั้นเจ้าก็ควบคุมกระเพาะของเจ้าหน่อยเถอะ”
“…”
