ดเพื่อข้า คิดจะทำอะไร!
“พวกเจ้าสองคนบ้าหรือเปล่า ยาเก้าพิษอะไร ถ้าจะกินก็เอากลับไปกินที่บ้านเอง” จินเฟยเหยาหรี่ตาพูดใส่พวกเขาสองคนอย่างไม่พอใจ
ถ้ายังไม่พูดอีกไม่แน่ว่าพวกเขาสองคนยังมีกระบวนท่าชั่วร้ายอะไรเตรียมไว้ คิดจะหาโอกาสสังหารตนเองให้ตายได้ทุกเมื่อ
จู๋ซวีอู๋และไป๋เจี่ยนจู๋ขนาดฝันยังคิดไม่ถึงว่าเทาเที่ยตัวนี้จะพูดภาษามนุษย์ได้ อีกทั้งสำเนียงและน้ำเสียงยังเป็นของจินเฟยเหยา ทั้งสองคนตะลึงงันทันที มองนางอย่างตื่นตระหนกอยู่นาน จู๋ซวีอู๋จึงได้สติคืนมา “จินเฟยเหยา?”
“อืม ข้าเอง” จินเฟยเหยาตอบรับ
ราวกับไม่อยากจะเชื่อเรื่องที่เห็นเบื้องหน้า จู๋ซวีอู๋ยื่นมือไปคลำกรงเล็บของนาง เห็นจินเฟยเหยาไม่ได้หลบเลี่ยงก็อดทอดถอนใจไม่ได้ “เป็นเจ้าจริงๆ ข้านึกว่าเจ้าหายไปแล้วและกลายเป็นเทาเที่ยโดยสมบูรณ์ คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่”
“ทำให้พวกเจ้าสองคนผิดหวังแล้วที่สังหารข้าไม่ได้” จินเฟยเหยามองพวกเขาสองคนแล้วเอ่ยอย่างไม่พอใจ ใบหน้าของไป๋เจี่ยนจู๋เปลี่ยนจากประหลาดใจเป็นงุนงงแล้วกลายเป็นอับอาย ไม่ส่งเสียงเลยสักนิด ยืนขึ้นแล้วเดินจากไปและเข้าไปในกลุ่มผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามนุษย์
จินเฟยเหยามองท่าทา
