งกระอักกระอ่วนของเขาแล้วเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ “เขากระอักกระอ่วนอะไร นี่เขาคิดจะวางยาพิษข้าให้ตายก่อนนะ ตอนนี้วางยาไม่ได้ก็เลยไม่พอใจหรือ”
“เจ้ารู้ชัดๆ ว่าเขาไม่ใช่คนเช่นนั้น คิดจะสังหารเจ้าให้ตายยังมิใช่คิดเพื่อเจ้าหรือ” จู๋ซวีอู๋มองพินิจจินเฟยเหยาอย่างละเอียด ไม่รู้ว่ายายนี่เป็นคนเปลี่ยนเป็นเทาเที่ยหรือเพียงแค่ยืมร่างเทาเที่ยคืนวิญญาณ
“พวกท่านสองคนพอเถอะ ก่อนหน้านี้ยังคิดจะวางแผนทำมิดีมิร้ายกับข้า ตอนนี้ยังคิดปล่อยข้าให้เป็นอิสระ มิใช่เห็นข้าอยู่ในมือของคนเผ่ามาร เกรงว่าต่อไปถ้าข้าโตเต็มวัยแล้วจะทำร้ายเผ่ามนุษย์ ดังนั้นจึงส่งพวกเจ้าสองคนมาวางยาพิษข้าให้ตาย” จินเฟยเหยาจุปากเอ่ยถาม
จู๋ซวีอู๋กลับนวดแขนของตนเองพลางเอ่ยว่า “วันนั้นเจ้าใช้ฝ่ามือฟาดกระดูกข้าหักเจ็ดสิบสามแห่ง ลงมือก็อำมหิต ถ้าเจ้าไม่มีเจตนากลายเป็นเทาเที่ยยังดีหน่อย ตอนนี้เจ้าเป็นคนในร่างสัตว์ ข้าก็แค่คิดจะช่วยให้เจ้าหลุดพ้น”
“ข้าขอบอกให้ชัดเจนก่อน กระดูกเจ้าหักเจ็ดสิบสามแห่งเพราะเจ้าแส่หาเรื่องเอง ใครให้เจ้ามีเจตนาร้ายกับข้า บอกว่าเป็นสหายแต่กลับหลอกข้า อีกทั้งตอนนี้ข้ายังอยู่อย่างอิสระ มีกินมีดื่มทั้งยังปลอดภัย พวกเจ้าอย่าคิด
