ทว่านางกลับส่งเสียงขึ้นจมูกให้กับความคิดนี้ เห็นได้ชัดว่าไปเพื่อจับเทาเที่ย แล้วเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย
อีกทั้งเรื่องนางเป็นบุตรสาวของหลงแล้วตอนนี้กลายเป็นสัตว์เฝ้าประตู หงจึงมาถามนางโดยเฉพาะ มองสีหน้าโกรธแค้นของเขา จินเฟยเหยากลับแสยะยิ้มเอ่ยว่า “ถ้าเอาหยวนอิงของเจ้าให้ข้ากิน ข้าจะครุ่นคิดเรื่องบอกเจ้า”
ทำให้หงมีโทสะจากไปเช่นนี้
จินเฟยเหยาไม่ใส่ใจพวกคนเผ่ามารที่มามุงดู หาวทีหนึ่งแล้วนอนหลับต่อ เฝ้าบ้านอะไรกัน ต่อให้มีโจรเข้าไป ข้าก็จะไม่ส่งเสียงสักแอะ
จินเฟยเหยาเดือดดาลอย่างยิ่ง คิดไม่ถึงว่าเทาเที่ยจะฉวยโอกาสนี้หนีออกมา นางกลับเข้าไปในการรับรู้เพื่อหาเรื่องเทาเที่ยโดยเฉพาะ ทว่าไม่รู้ว่าเจ้านี่ได้รับบาดเจ็บหนักเกินไปหรือกระทำผิด ทุกครั้งที่เข้าไปล้วนไม่เห็นเงาร่าง ทว่านางใช้การรับรู้ตรวจดูก็รู้สึกได้ว่ามันอยู่ในห้วงการรับรู้ชัดๆ เพียงแต่ซ่อนตัวไม่ยอมมาเจอคนเท่านั้น
ไม่รู้ว่าพั่งจื่อและต้านิวถูกกินในที่เกิดเหตุหรือไม่ น่าเสียดายถุงเฉียนคุนของข้า ในนั้นมีสิ่งของดีๆ จำนวนไม่น้อย ตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือเลย
ฟังจากที่หงบอก ดูเหมือนขณะที่ตนเองบรรลุขั้นกำเนิดใหม่จึงสามารถใช้เคล็ดวิชาทงเสินควบคุมเทาเที่ยได
