็บขยี้ตา
เห็นท่าทางของนางน่ารักไร้เดียงสา คนเผ่ามารทั้งสามก็อดยิ้มไม่ได้ พลันมีลมแรงพัดมา จินเฟยเหยาฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายไม่ทันระวังใช้ฝ่ามือตบคนทั้งสามลอยออกไป
เห็นคนทั้งสามกระอักโลหิตสดลอยออกไปสิบกว่าจั้งและ กระแทกบ้านศิลาสองชั้นทางด้านข้างพังทลาย พอเห็นแมลงวันน่ารังเกียจสามตัวถูกตบไปแล้ว จินเฟยเหยาก็หาวแล้วนอนลงอย่างเกียจคร้านอีกครั้ง
ในชั้นสามของบ้านศิลาด้านหลัง หงและหลงเห็นจินเฟยเหยาตบคนทั้งสามลอยไปพอดี จากนั้นก็นอนอาบแดดอย่างเกีบจคร้านอีกครั้ง หงอดเอ่ยปากไม่ได้ “ใต้เท้าหลง ดูเหมือนนางจะเคยชินกับการใช้ชีวิตเช่นนี้แล้ว ทั้งยังกินอย่างเดียวไม่ทำงาน และยังต้องการกินอาหารปรุงสุก กลายเป็นพวกเรารับใช้นางแทน นี่ไม่ถูกต้อง ไหนบอกว่านางกินตานสัตว์ปิศาจได้ ทำไมพวกเราต้องย่างเนื้อให้นางกินด้วย ยุ่งยากเกินไปแล้ว”
“เทาเที่ยยังไม่โตเต็มวัย กินตานสัตว์ปิศาจบำรุงได้แต่ไอปิศาจของมัน ส่วนความแข็งแกร่งของกายเนื้อยังต้องกินอาหารจำพวกเนื้อ ไม่เช่นนั้นหลังจากโตเต็มวัยจะเป็นเพียงเสือกระดาษ[1]ที่มีเวทมนตร์แข็งแกร่งเท่านั้น ต่อสู้ไม่อึด” หลงมองนางหลับพลางใช้หางไล่แมลงวันที่มารบกวน ถ้าไม่บอกไม่ว่าใ
