ครก็นึกไม่ถึงว่าในนั้นจะเป็นคนที่มีสติปัญญา
ราวกับเห็นนางอยู่อย่างสบายเกินไป หลงชะงักไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “จะให้นางทำงานง่ายดายยิ่ง ขอเพียงยึดกุมอาหารของนางก็พอ”
“ข้าว่าท่าทางของนางเกียจคร้านแต่ในใจต้องมีโทสะ ให้ข้าควบคุมนางดีกว่า แบบนี้จะไม่ตายและยังทำงานโดยไม่ก่อเรื่องด้วย” หงหรี่ตายิ้มแย้มด้วยสีหน้าชั่วร้าย
หลงมองเขาแวบหนึ่ง “ข้าเคยบอกแล้ว นี่คือสิ่งของของข้า”
หงทำปากยื่น “ข้าแค่พูดเท่านั้น ถ้าท่านไม่ยอมก็ช่างเถอะ”
เป็นสัตว์ปิศาจที่กินแล้วนอนตัวหนึ่งสบายจริงๆ จินเฟยเหยาอาบแดด สัมผัสประสบการณ์ในการใช้ชีวิตของพั่งจื่อก่อนหน้านี้ เจ้าพั่งจื่อว่างจริงๆ ต่อไปต้องหางานให้มันทำ พอนางใช้ชีวิตแบบนี้จึงได้รู้ว่าพั่งจื่อวอนโดนอัด เพียงแต่ไม่รู้ว่าเจ้าสองตัวนั้นหนีไปที่ใดแล้ว ไม่แน่ว่าตอนนี้กำลังก่อหายนะให้อาปู้อยู่
ทันใดนั้น จินเฟยเหยารู้สึกคันจมูก พอลืมตาขึ้นมองก็พบว่าหงนั่งยองๆ อยู่ด้านข้างกำลังใช้กิ่งไม้เล็กๆ แหย่จมูกของนาง
“ท่านทำอะไรน่ะ? สังวรการกระทำหน่อยได้หรือไม่ ปกติเจ้ามีสีหน้าเย่อหยิ่งและท่าทางวอนโดนอัดนี่นา ตอนนี้มาแสร้งทำน่ารักไร้เดียงสาทำไม ไปเล่นตรงโน้นไป จะได้ไม่กระ
