้งอะไรอีก”
หงถือเสียว่าไม่ได้ยินคำพูดของนาง บอกผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่ไม่ใช่ชนชั้นสูงคนนั้นอย่างเย่อหยิ่งว่า “เจ้าถือเสื้อผ้าตามข้ากลับไป ปรนนิบัติข้าสวมใส่เถอะ”
“เจ้าค่ะ” สาวน้อยยินดีอย่างยิ่ง ตัดสินใจว่าอีกสักครู่จะตัดเขา
สาวน้อยโอบกอดเสื้อผ้าวิ่งตามหลังหง ตระเตรียมติดตามเขาไปพลีกาย
จินเฟยเหยากลับมองเงาหลังอันเรียบลื่นของหง แล้วเอ่ยอย่างเฉื่อยชา “ม้าตัวผู้[4]”
หงหยุดฝีเท้า หมุนตัวมากระโดดเข้าใส่ “วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าสักยกแทนใต้เท้าหลง”
จินเฟยเหยาพองขนทั่วร่างแล้วคำรามใส่เขา “ข้าไม่แสดงอานุภาพเจ้าก็เห็นว่าข้าเป็นแมวป่วยหรือ! บุรุษเปลือยอย่างเจ้า วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้รู้ว่าอะไรคือยางอาย!”
“อา! ใต้เท้าหง พวกท่านอย่าสู้กันอีกเลย!” สาวน้อยเห็นคนทั้งสองต่อสู้กันก็ได้แต่ตะโกนอย่างร้อนใจ
…………………………..
[1] เสือกระดาษ หมายถึง สิ่งที่ดูแล้วน่ากลัว แต่ที่จริงอ่อนแอทนการโจมตีไม่ได้
[2] ดวงตางอกเงยอยู่บนหน้าผาก หมายถึง เย่อหยิ่ง ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา
[3] จิ้งจอกแอบอ้างบารมีพยัคฆ์ หมายถึง อาศัยอำนาจของผู้อื่นไปรังแกคน
[4] ม้าตัวผู้ หมายถึง บุรุษทรงเสน่ห์ที่มีหญิงสาวหลายคนคลั่งไคล้และพยายามจะเอาชนะใจเขา หรือ
