ชุดยาวสีดำล่องลอย เส้นผมสีดำปลิวไสว ผู้มาพอดีเป็นจอมมารหลง มือของเขาผนึกคาถาอย่างรวดเร็วจนดวงตาเห็นเพียงเงาตกค้าง ชั่วพริบตาที่วายุบงกชม่วงเข้ามาใกล้เขาก็ผนึกคาถาเสร็จสิ้น แสงรัศมีลวดลายซับซ้อนสายหนึ่งโจมตีเข้าไปในสมองของเทาเที่ย
ชั่วเวลาครึ่งอึดใจ วายุบงกชม่วงจู่โจมใส่อากาศและบินออกมาจากสถานที่ซึ่งเดิมทีมีเทาเที่ย ส่วนจอมมารหลงหิ้วเทาเที่ยที่สูงเพียงครึ่งตัวคนปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ เทาเที่ยสูญเสียลักษณะก่อนหน้านี้ไป ดวงตาใต้วงแขนหายไป ลำตัวอวบอ้วนราวกับสุนัขขนาดใหญ่ แทบจะไม่มีพลังการบำเพ็ญเพียรและทั่วร่างมีโลหิตสดหยดลงมาไม่หยุด
หลงหิ้วเทาเที่ยที่เหมือนสุนัขขนาดใหญ่ตัวนี้ เอ่ยกับถงเมิ่งเจินเหรินอย่างเย็นชา “นี่เป็นสัตว์เฝ้าบ้านของข้า พวกเจ้าจะจับมันเคยถามข้าแล้วหรือยัง” สิ้นเสียง เกาะลอยได้ทั้งเกาะพลันเปลี่ยนเป็นมืดมิด
ภายในห้วงการรับรู้ ลวดลายที่จู่โจมเข้าสมองของเทาเที่ยปรากฏขึ้นกลางอากาศของห้วงการรับรู้ หลังจากกระพริบอยู่หลายครั้งก็หายไป จากนั้นกลางอากาศปรากฏจุดสีดำเล็กๆ เทาเที่ยน้อยตัวหนึ่งร่วงลงมาจากท้องฟ้า พุ่งหัวทิ่มลงไปในน้ำทะเลสีดำ จากนั้นมันก็ขึ้นมาบนผิวน้ำและตะกุยขาว่ายน้
